حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
اجلاس سالانه سازمان جهانی کار (ILO) از ۱۱ تا ۲۲ خرداد برگزار میشود و بار دیگر نمایندگان حکومت جنایتکار جمهوری اسلامی تحت عنوان “نمایندگان ایران” در آن شرکت خواهند کرد.
در اعتراض به حضور جمهوری اسلامی در این اجلاس و مماشات سازمان جهانی کار با حکومتی آدمکش، میتینگها و تجمعات اعتراضی متعددی از سوی سازمانها، احزاب، نهادها و جریانات سیاسی مختلف در روزهای دوم و پنجم ژوئن در مقابل محل برگزاری اجلاس برگزار خواهد شد.
در همین رابطه، هیأتی از سوی حزب کمونیست کارگری نیز در این برنامهها شرکت خواهد داشت. حرف ما روشن است: جمهوری اسلامی نماینده مردم ایران نیست؛ دشمن، سرکوبگر و قاتل مردم ایران است. این حکومت آپارتاید جنسیتی و ویرانگر انسانیت باید بهخاطر تمامی جنایاتش در سطح جهانی بایکوت شود و بهعنوان یک اقدام عملی، از سازمان جهانی کار اخراج گردد.
ما تلاش میکنیم صدای اعتراض کارگران و ۹۰ میلیون مردم دادخواه ایران، بهویژه بازماندگان و معترضان دیماه خونین ۱۴۰۴ باشیم.
کمپین برای آزادی کارگران زندانی (free them now) نیز برای روز دوم ژوئن در میدان ملل سازمان ملل فراخوان تظاهرات داده است. همچنین قرار است در همان روز، سمیناری با حضور شماری از مسئولان و فعالان اتحادیههای کارگری برگزار شود تا درباره ضرورت همبستگی گسترده جهانی با کارگران و مردم ایران در این شرایط اضطراری گفتگو شود؛ شرایطی که با کشتار مردم در سایه جنگ، تشدید سرکوب و نابودی معیشت میلیونها انسان همراه شده است. ما در این کنفرانس نیز مواضع خود را علیه جمهوری اسلامی و در دفاع از کارگران در ایران اعلام خواهیم کرد.
ما همچنین در این روزها دیدارهایی نیز با شورای عالی حقوق بشر سازمان جهانی کار تدارک دیدهایم. در نامههای سرگشادهای که به این نهادها ارائه خواهد شد، بر چند خواست فوری و اساسی تأکید شده است: اخراج جمهوری اسلامی از سازمان جهانی کار، آزادی تمامی زندانیان سیاسی و معترضان بازداشتشده، توقف فوری اعدامها و لغو مجازات اعدام در ایران، و دسترسی آزاد مردم به اینترنت. این مطالبات بخشی از کارزار جهانی علیه اعدام و زندان است که در کنفرانس نهم مه نیز بر آن تأکید شد.
کمپین برای آزادی کارگران زندانی همچنین طی نامهای به احزاب، نهادها، کارزارها و جریانات سیاسی و اجتماعی مختلف، خواستار حمایت فوری از این مطالبات شده است.
فروپاشی و بحران عمیق اقتصادی جمهوری اسلامی ــ که حاصل دههها فساد، چپاول، جنگافروزی و نابودی سیستماتیک زیرساختهای کشور است ــ همراه با جنگ و ادامه سیاستهای ویرانگر حکومت، فشار خردکنندهای را بر دوش مردم تحمیل کرده است.
امروز در ایران سخن از فقر مطلق و گرسنگی گسترده است. گرانی افسارگسیخته، بیکاری میلیونی، نابودی امنیت شغلی، گسترش اعدام و سرکوب، و سیاستهای جنگافروزانه حکومت، جامعه را به نقطه انفجار رسانده است.
جمهوری اسلامی نهتنها عامل نابودی معیشت میلیونها انسان در ایران است، بلکه با سیاستهای ماجراجویانه منطقهای، منابع جامعه را صرف سرکوب و خشونت کرده است. همزمان، موج گسترده اعدامها، سرکوب زنان، زندانیکردن معترضان و خفقان سیاسی، چهره واقعی این حکومت را بیش از پیش آشکار کرده است.
این حکومت تمامی مقاولهنامهها و استانداردهای پایهای سازمان جهانی کار را زیر پا گذاشته و هرگونه تشکلیابی مستقل، اعتراض، تحزب و آزادیهای سیاسی را جرم تلقی میکند. امروز شمار زیادی از فعالان کارگری، معلمان، دانشجویان، کادر درمان و دیگر معترضان در زندان بهسر میبرند. اما بالاتر از همه، جمهوری اسلامی حکومتی است که به سوی مردم در کشور تحت حاکمیت خود گلوله شلیک میکند.
در دیماه ۱۴۰۴، مردم ایران در ادامه انقلاب “زن، زندگی، آزادی” در بیش از دویست شهر به خیابان آمدند و با شعار “فقر، فساد، گرونی ــ میریم تا سرنگونی” و “مرگ بر دیکتاتور” خواهان زندگیای انسانی و آزاد شدند. جمهوری اسلامی که خود را در برابر خشم و گستردگی اعتراضات در خطر سقوط میدید، با شلیک مستقیم گلوله به معترضان، دهها هزار نفر را طی دو روز به قتل رساند و شمار بیشتری را بازداشت و زندانی کرد. پس از آن نیز موج اعدامها، بازداشتها و سرکوب ادامه یافت.
پیش از آن نیز جهان شاهد سرکوب خونین انقلاب “زن، زندگی، آزادی” در سال ۲۰۲۲، شلیک موشکی سپاه به پرواز شماره ۷۵۲ هواپیمایی اوکراین و کشتهشدن ۱۷۶ انسان بیگناه در سال ۲۰۲۰، و قتلعام معترضان در نیزارهای ماهشهر در سال ۲۰۱۹ بوده است. اینها تنها نمونههایی از پرونده قطور جنایات حکومتی است که در تاریخ معاصر کمنظیر است.
امروز جان هزاران زندانی سیاسی و معترض بازداشتشده در زندانهای جمهوری اسلامی در خطر است و بسیاری از آنان با خطر اعدام روبهرو هستند.
با چنین پرونده سیاه و خونینی، عضویت جمهوری اسلامی در سازمان جهانی کار لکه ننگی بر پیشانی نهادهای بینالمللی است. شرمآور است که علیرغم این همه جنایت و حتی پس از کشتار دیماه ۱۴۰۴، سازمان جهانی کار همچنان در اجلاس ۱۱۴ خود میزبان نمایندگان این حکومت باشد.
حضور نمایندگان جمهوری اسلامی در اجلاس سازمان جهانی کار، توهینی آشکار به میلیونها کارگر، معلم، بازنشسته، زن و انسان محرومی است که سالها زیر فشار فقر، سرکوب، زندان، اعدام و نابودی معیشت زندگی کردهاند.
جنایات جمهوری اسلامی بسیار فراتر از مواردی است که در این متن آمده است؛ اما همین نمونهها نیز برای اخراج فوری این حکومت ضدکارگر، ضدزن و کودککش از تمامی نهادهای بینالمللی، از جمله سازمان جهانی کار، کافی است. جمهوری اسلامی باید همانند رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی در سطح جهانی منزوی و بایکوت شود و رهبران آن در دادگاههای بینالمللی محاکمه شوند. اخراج نمایندگان این حکومت از سازمان جهانی کار، گامی اولیه و ضروری در این مسیر است.
تأکید ما بر متحد شدن صف اعتراضات مردمی، استفاده از موقعیت تضعیفشده سیاسی و اجتماعی حکومت، و به پیروزی رساندن انقلاب زن، زندگی، آزادی است. همچنین بر ضرورت همبستگی جهانی با مردم ایران در این شرایط حساس تأکید میکنیم.
بایکوت جهانی جمهوری اسلامی، پاسخی ضروری به جنگافروزی، سرکوب، ناامنی و جنایات این حکومت در ایران و منطقه است و میتواند گامی مهم در مسیر سرنگونی آن باشد.در شرایط اضطراری امروز ایران، سیاست انزوای جهانی جمهوری اسلامی و اخراج آن از نهادهای بینالمللی، از جمله سازمان جهانی کار، اهمیتی دوچندان یافته است.
