حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
انترناسیونال: حزب کمونیست کارگری ایران اخیراً گزارش کوتاهی درباره نشست مشترک نمایندگان حزب حیات آزاد کردستان ـ پژاک و حزب کمونیست کارگری ایران منتشر کرد.
فارغ از اختلافات سیاسی و نظری جدی میان جریانهای مختلف اپوزیسیون، به نظر میرسد بحران انقلابی و بحران عمیق جمهوری اسلامی، مساله همکاری عملی و سیاسی علیه رژیم را بیش از گذشته به یک ضرورت واقعی تبدیل کرده است.
از نظر شما، اهمیت سیاسی چنین نشستهایی دقیقاً در چیست؟ و این تحولات چه تغییری در رابطه میان نیروهای مختلف سرنگونیطلب ایجاد کرده است؟
نسان نودینیان: پاسخ به این سوال را میتوان از چند زاویه بررسی کرد. قبل از هر چیز باید توجه داشت که نفسِ گفتوگو میان نیروهای سیاسی اپوزیسیون، در شرایط بحرانی کنونی ایران، خود یک تحول قابل توجه است. جامعه ایران وارد دورهای از بیثباتی سیاسی، بحران مشروعیت حکومت و تشدید شکاف میان نظام جمهوری اسلامی و مردم شده است؛ در چنین شرایطی، هر میزان از ارتباط، تبادل نظر و همکاری میان نیروهای سرنگونیطلب میتواند اهمیت عملی و سیاسی پیدا کند.
نخست، اهمیت دیالوگ میان احزاب و جریانهای سیاسی است. در فضای اپوزیسیون ایران، سالها کوچکترین اختلافات نظری، تاریخی و سیاسی باعث فاصلهگیری و حتی تقابل میان نیروها شده بود. اما امروز، در متن یک بحران واقعی، این درک بیش از گذشته تقویت شده که گفتوگو و ایجاد حداقلی از همکاری، امکان تاثیرگذاری جدی بر تحولات بیشتر از همیشه خواهد کرد. ما در این عرصه در خیزش زن زندگی آزادی دارای تجارب ارزنده و شکوهمندی هستیم. اعتصابات عمومی در کردستان در خیزش ژینا و در دورههای متفاوت اعتصابات عمومی علیه احکام اعدام.
دیالوگ و نشست مشترک احزاب به معنای توافق سیاسی کامل نیست؛ بلکه به معنای پذیرش این واقعیت است که نیروهای مختلف میتوانند در عین اختلاف، درباره مسائل مشخص با یکدیگر وارد تبادل نظر و اطلاعات و بدرجه ای تعامل شوند. خوانندگان نشریه انترناسیونال را به مطالعهمنشور همکاری “کنگره مشترک جمهوری خواهان دموکرات و فدرال دموکرات” با “حزب کمونیست کارگری ایران” جلب میکنم. ما تا کنون به احزابی از جمله کومله – سازمان کردستان حزب کمونیست کارگری ایران، اتحاد چپ، و حزب دموکرات کردستان ایران نشست و گفتگو داشتهایم. که به نظر من این نشستها گرچه بخودی خود به معنای همکاری نیست، اما طبعا زمینههای همکاری را بیشتر میکند.
دوم، این مسئله از زاویه تضمین دخالت مردم در دورههای انتقالی و خلأ قدرت اهمیت دارد. تجربه بسیاری از کشورها نشان داده که در شرایط فروپاشی یا تضعیف حکومتهای استبدادی، اگر نیروهای سیاسی و اجتماعی از پیش برای همکاری، هماهنگی و مدیریت بحران آماده نباشند، خطر هرجومرج، مداخله نیروهای ارتجاعی یا حذف مردم از روند تحولات افزایش پیدا میکند. بنابراین، چنین نشستهایی میتواند بخشی از آمادگی سیاسی برای جلوگیری از مصادره تحولات توسط نیروهای ضدمردمی و تضمین حضور فعال مردم در تعیین سرنوشت آینده باشد.
نکته سوم این است که ایجاد دیالوگ و نشست مشترک، به معنای تشکیل جبهه واحد یا تبدیل شدن جریانها به یک حزب مشترک و امثال اینها نیست. اختلافات سیاسی و نظری همچنان وجود دارد و طبیعی هم هست. اما در عین حال، میتوان بر سر عرصههای مشخصی از مبارزه و نبرد اجتماعی همکاری کرد؛ بهویژه در مناطقی مانند کردستان که هم سنت مبارزاتی نیرومندی وجود دارد و هم جامعه بهشدت درگیر تحولات سیاسی کشور است. همکاری عملی میتواند در دفاع از آزادیهای سیاسی، مقابله با سرکوب، سازماندهی اعتراضات، حمایت از زندانیان سیاسی و جلوگیری از تعرض جمهوری اسلامی به جامعه شکل بگیرد.
در مجموع، اهمیت سیاسی چنین نشستهایی بیش از آنکه در ایجاد اتحادهای صوری باشد، در شکستن فضای انزوا، تقویت فرهنگ گفتوگو و فراهم کردن زمینههای نزدیکی عملی علیه جمهوری اسلامی است. این تحولات نشان میدهد که بخشی از نیروهای اپوزیسیون، تحت فشار شرایط عینی جامعه، بیش از گذشته به ضرورت تعامل و مسئولیتپذیری سیاسی در برابر تحولات آینده ایران توجه میکنند.
نشست مشترک ما با حزب حیات آزاد کردستان ـ پژاک در مورد اهمیت همکاری نیروهای سرنگونیطلب در راستای دفاع از آزادیهای سیاسی و اجتماعی، آزادی و رهایی زنان، مقابله با اعدام و آزادی زندانیان سیاسی تاکید گذاشت. ما، به نقش و جایگاه مبارزه در کردستان، همسرنوشتی سراسری مردم کردستان و ایران ضمن تاکید بر حق جدایی و مقابله با اپوزیسیون راست و فاشیست، پرداختیم.
تداوم جنبش زن زندگی آزادی و ضرورت دفاع از آن در بیانیهها و فعالیتهای سیاسی و میدانی به عنوان یک مساله مهم هم برای سرنگونی جمهوری اسلامی و هم بعنوان سدی در مقابل اپوزیسیون دست راستی یکی از موضوعاتی بود که مورد توافق دو جریان قرار داشت.
قطعا نشست با احزاب با این تاکیدات که اشاره شد، زمینههای اقدامات از جمله اعتصابات عمومی و اقدامات مشترک علیه اعدام و آزادی زندانیان سیاسی را تقویت میکند.
