حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
یکی از بنیادهای جمهوری اسلامی که ادامهٔ حیات هیولایی این حکومت را ممکن کرده است، زندان، شکنجه و اعدام است. ساختار جمهوری اسلامی بر پایهٔ اعدام و سرکوب بنا شده و اگر این ابزارها وجود نداشت، با نفرتی که مردم از این حکومت مافیایی و اشغالگر دارند، رژیم حتی چند ساعت نیز دوام نمیآورد.
اکنون مقابله با این ساختار سرکوب و بسیج عمومی علیه اعدام، زندان و شکنجه جمهوری اسلامی یکی از عاجل ترین وظایفی است که در برابر همه نیروهای اپوزیسیون قرار دارد. هر نیرویی که بتواند به عاملی برای بیشترین تحرک مبارزاتی علیه سلاح مرگبار سرکوب و اعدام تبدیل شود بیشترین اقبال را در نزد مردم رنجدیده ایران برای عبور ازجمهوری اسلامی خواهد داشت.
جمهوری اسلامی پس از کشتار خونین دیماه سال ۱۴۰۴، که این حکومت را موقتاً از سرنگونی توسط مردم بهپاخاستهٔ ایران نجات داد، در سایهٔ جنگ و فضای جنگی به تشدید سرکوب و اعدام در ایران پرداخته است. این رژیم سفاک با خاموش کردن اینترنت به جان مردم افتاده، با هیاهو و شعارهای جمعیت کرایهای حزبالله خیابانها را تحت کنترل درآورده، در کوچهها و محلهها ایستگاههای بازرسی دایر کرده و نیروهای مزدور و تروریست، از جمله حشدالشعبی و فاطمیون، را در خیابانها به گردش درآورده است. هر روز دهها نفر را دستگیر میکند و در مدت کوتاهی دستکم ۲۰ نفر از زندانیان سیاسی و معترضان دیماه، بههمراه دو نفر دیگر را به اتهام جاسوسی اعدام کرده است.
همهٔ اینها تلاشهای یک رژیم درمانده و مستأصل برای بقاست. رژیمی که ذرهای مشروعیت در میان مردم ایران ندارد و با بهراه انداختن پویشی دروغین به نام “جانفدا” میکوشد نشان دهد که بهطور میلیونی در میان مردم اعتبار دارد. غافل از آنکه همین رژیم، بیش از ۶۰ روز است از ترس مردم و بروز اعتراضات مردمی، اینترنت را قطع کرده و همین امر نیز صدای همه را درآورده است. اکنون خاموشی و قطع اینترنت درکنار زندان و شکنجه و اعدام به سلاح سرکوب حکومت تبدیل شده است و و اعتراض همگانی را برانگیخته است.
در چنین شرایطی، چندی پیش به همت شماری از فعالان سیاسی، کنشگران اجتماعی و نمایندگان سازمانها و احزاب سیاسی، یک اقدام جهانی شکل گرفت که به “کارزار جهانی آوریل” معروف شد. این کارزار از ۱۱ آوریل (۲۲ فروردین) آغاز شد و حول سه خواست محوریتوقف اعدامها و لغو مجازات اعدام، آزادی زندانیان سیاسی و معترضان بازداشتی، و دسترسی آزاد مردم ایران به اینترنتتوانست نیروی قابلتوجهی را گرد خود جمع کند.
این اقدام جهانی از حمایت ۱۷۵ نهاد، شبکهٔ مبارزاتی، سازمان، حزب سیاسی و گروه در داخل و خارج کشور برخوردار شد؛ اتحادی کمنظیر که در پاسخ به یک نیاز عاجل شکل گرفت و در عین حال، ارادهای واحد برای مقابله با سرکوبگری جمهوری اسلامی و به شکست کشاندن این سیاست را به نمایش گذاشت. در ۱۴ کشور و ۳۵ شهر جهان، برنامههایی در حمایت از این کارزار و حول این سه خواست برگزار شد.
در جریان این کارزار، همراهان آن با برگزاری دهها نشست اینترنتی و انجام مصاحبههای تلویزیونی، افکار عمومی را از وضعیت تأسفبار زندانیان در ایران، محدودیتهای اینترنت و روند فزایندهٔ اعدامها آگاه ساختند و خواستار واکنش جهانی در این زمینه شدند.
این کارزار در عینحال در نامهای خطاب به دولتهای عضو سازمان ملل، با ابراز نگرانی عمیق از تشدید اعدامها، بازداشتهای خودسرانه و محدودیتهای گسترده در ایران، این وضعیت را نشانه یک الگوی مستمر نقض حقوق بشر دانسته است. در این نامه تأکید شده که معترضان، فعالان مدنی و اقلیتها در معرض خطر جدی قرار دارند و همزمان، محدودسازی اینترنت برای کنترل اطلاعات و جلوگیری از مستندسازی نقضها بهکار گرفته میشود.
در پی این تحرکات، ولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد اعلام داشت: “از مقامات جمهوری اسلامی میخواهم که تمام اعدامها را متوقف کنند” و “استفاده از مجازات اعدام را به حالت تعلیق درآورند، روند دادرسی عادلانه و تضمینهای محاکمه عادلانه را به طور کامل تضمین کنند و فورا افرادی را که خودسرانه بازداشت شدهاند آزاد کنند.”
مای ساتو گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران در اکانت خود در شبکه اکس نوشت:
“من هم بر بیانیهی کمیسر عالی حقوق بشر، فولکر تورک در مورد ایران تأکید میکنم، و همصدا با او از مقامات ایران میخواهم که اعدامها را متوقف کنند، کسانی را که خودسرانه بازداشت شدهاند آزاد کنند، و دسترسی به اینترنت را بازگردانند.”
هانا نیومن، نماینده آلمان در پارلمان اروپا نیز خواستار آن شد که موضوع آزادی زندانیان سیاسی، توقف اعدامها در ایران و دسترسی آزاد به اینترنت، در دستور کار مذاکرات میان جمهوری اسلامی و آمریکا قرار گیرد.
در پی این کارزار و فشارهای جهانی بر جمهوری اسلامی، محسنی اژهای، رئیس قوهٔ قتاله رژیم، اعلام کرد که حکومت به درخواستهای جهانی برای توقف اجرای حکم اعدام اعتنا نخواهد کرد. آنچه مسلم است، برای به شکست کشاندن جمهوری اسلامی، به بسیج نیروی بیشتری نیاز داریم و باید مصممتر به کارزارهای ضد اعدام و برای نجات زندانیان سیاسی ادامه دهیم.
دبیرخانهٔ فراخوان آوریل اعلام کرده است که ضمن ادامهٔ چنین کارزارهایی، در پی آن است تا با دعوت از همهٔ دستاندرکاران این اقدام جهانی،از جمله نهادها، سازمانها و احزاب سیاسی، در نهم ماه مه، با مشارکت در یک کنفرانس، قطعنامهای را در خصوص لغو مجازات اعدام و محو پدیدهٔ جرمانگاری سیاسی و زندان سیاسی در ایران، چه در شرایط کنونی و چه پس از سرنگونی جمهوری اسلامی، در این لحظهٔ تاریخی از انقلاب مردم ایران تدوین و مستند کند.
امروز بیش از هر زمان، گسترش این همبستگی و تبدیل آن به نیرویی مؤثر در برابر سرکوبگری جمهوری اسلامی اهمیت دارد. نقش و مشارکت فعال احزاب و جریانهای سیاسی در این کارزار، در کنار نهادها و کنشگران حقوق بشری، نشاندهندهٔ عزم مشترکی برای توقف اعدامها، آزادی زندانیان سیاسی و دفاع از حقوق بنیادین مردم ایران است. تنها با تداوم این مسیر و تقویت ارادهٔ جمعی است که میتوان راه را برای پایان دادن به حاکمیت جمهوری اسلامی هموار کرد.
