حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
گفتوگو با اصغر کریمی پیرامون قرار دفتر سیاسی- قطع هزینه نیروهای نیابتی، مذهب و سرکوب
انترناسیونال: اخیراً دفتر سیاسی حزب قراری تحت عنوان “هزینههای اتمی، نیروهای نیابتی، مذهب و سرکوب” به تصویب رسانده و اعلام کرده است که «تمامی بودجههایی که صرف پروژههای هستهای، موشکی، نیابتی، دستگاههای سرکوب و نهادهای مذهبی میشود، باید قطع شود و تمام اموال بهغارترفته مردم توسط مافیای حاکم پس گرفته شود و صرف غنیسازی زندگی مردم و امور رفاهی جامعه شود». باتوجهبه اینکه این خاصهخرجیهای رژیم قدمتی چند دهساله دارد، دلیل تأکید روی آن در شرایط فعلی چیست؟
اصغر کریمی: ما چند دهه است که در فعالیتهای تبلیغی و میدانی همین سیاست را پیش بردهایم و اکثریت مردم نیز با ما همسو و همجهت هستند. اما در شرایط کنونی این مسئله موضوعیت بیشتری یافته است. اولین نکته و میتوان گفت مهمترین نکته توازن قوا است. اگر پنج سال قبل شرایط طوری نبود که در تجمعات یا در طومارها و بیانیههای فعالین و تشکلها این خواستها مطرح شود اکنون شرایط آماده است. به دنبال انقلاب زن، زندگی، آزادی رژیم بسیار ضعیفتر و مردم قویتر شدهاند. تحمیل بیحجابی تودهای را نگاه کنید. دعواها و افشاگریهای خود حکومتیها در رسانههای حکومت را نگاه کنید. دو هفته قبل فلاحتپیشه که در چند دوره نماینده مجلس بود در رسانههای وابسته به حکومت بهعنوان افشاگری گفت که فلان دستگاه که سالانه بیش از ۱۰۰۰ میلیارد بودجه میگیرد که ژاپنیها را مسلمان کند بعد از ۶ سال یک نفر را مسلمان کرده که آنهم ژاپنی نبود! میگفت این یک دکان است. اگر یک مقام سابق یا فعلی رژیم علیه دکان بودن مذهب و صرف هزینه برای آن، آنهم در رسانههای خود حکومت اعتراض و افشاگری میکند، تشکلها و فعالین هم میتوانند با صدای بلند و در بیانیهها یا شعارهای تجمعات خود بهصراحت خواهان حذف بودجه نهادهای مذهبی و صرف آن برای افزایش حقوق یا خواستههای دیگر خود بشوند. علاوه بر این اکنون بعد از جنگ دوازدهروزه خیلی بیشتر برای مردم واضح شده است که اولاً چه هزینههای هنگفتی صرف پروژههای اتمی شده و در جریان جنگ نابود شد. ثانیاً چگونه پروژههای اتمی منجر به تحریم و تخریب بیشتر زندگی مردم شده است. آنهم در شرایطی که فقر و گرانی بیش از هر زمان بیداد میکند. اینها زمینه را برای تودهای کردن این گفتمان و این خواست آماده کرده و این مسئله ضرورت و مطلوبیت بیشتری پیدا کرده است.
انترناسیونال: آیا چنین مطالباتی در زمان حیات رژیم ممکن است عملی شود؟
اصغر کریمی: به همه رژیمها میتوان مطالباتی را تحمیل کرد. بستگی به شرایط سیاسی و قدرت مبارزه مردم دارد. مگر حکومت شاه در ماههای قبل از سرنگونی تحتفشار انقلاب حتی نخستوزیرش و برخی مقامات ساواک را زندانی نکرد؟ مگر زندانیان سیاسی را آزاد نکرد؟ جمهوری اسلامی را هم میتوان وادار به عقبنشینی کرد. تاکنون هم در خیلی زمینهها مجبور به عقبنشینی شده است. از جمله در زمینه حجاب، که بیحجابی را عملاً پذیرفته است. حدود ۱۵ سال قبل جمهوری اسلامی تحتفشار “کمیته بینالمللی علیه سنگسار” مجبور شد برای همیشه عملاً به سنگسار پایان دهد. هم حجاب و هم سنگسار اجزایی مهم از قوانین اسلام و قوانین جمهوری اسلامی است؛ اما مجبور شد در هر دو زمینه کوتاه بیاید. داشتن ماهواره یکی دیگر از عرصههای به تسلیم کشاندن جمهوری اسلامی است. مثالها زیاد است؛ بنابراین در این زمینه هم میتوان حکومت را به عقبنشینی وادار کرد. روشن است که پروژه اتمی و نیروهای نیابتی یا دمودستگاه مذهب و بهویژه نیروهای سرکوب همگی ابزارهای حفظ حکومتاند و عقبنشینی رژیم در این زمینهها ساده نیست. علیرغم این ممکن است تحتفشار و در شرایطی که مبارزات تودهای بیشتر اوج بگیرد پروژه اتمیاش را محدود کند یا کمک به دمودستگاه مذهب را کاهش دهد. یا اموال مصادره شده و غارت شده توسط تعدادی از آیتاللهها و آقازادهها را بگیرد و مثل حکومت شاه که در ماههای قبل از انقلاب حقوق کلیه کارمندان را افزایش داد جمهوری اسلامی هم مجبور شود دست به چنین اقداماتی بزند. اما در این قرار تأکید شده است که مبارزه برای تحقق این موارد، حرکتی است در راستای سرنگونی جمهوری اسلامی و نفس شکلدادن به یک جنبش تودهای حول آن، تعرضی سیاسی به حکومت است؛ تعرضی که مشروعیت رژیم و نهادهای سرکوب، نهادهای مذهبی و سیاستهای منطقهای و تروریستی آن را بیشازپیش تضعیف کرده و به تقویت جنبش سرنگونی منجر میشود. یعنی حتی اگر نتوانیم این خواستها را عملی کنیم؛ ولی از نظر سیاسی مهم است. ممکن است خیلی از خواستهای دیگر مردم نیز قبل از سرنگونی به جایی نرسد؛ اما مبارزه حول آنها تشکل و اتحاد ایجاد میکند و درعینحال تصویری از نظام بعدی میدهد. فیالمثل شعار “حقوقهای نجومی، فلاکت عمومی” که در تجمعات اعتراضی در ایران فریاد زده میشود به موضوع مهمی اشاره دارد؛ اما ممکن است تا روز سرنگونی هم عملی نشود. جامعهای که از همینالان در ابعادی تودهای اعلام کند که دست مذهب از بودجه مملکت باید قطع شود دارد از آیندهای بدون دخالت مذهب در دولت و آموزشوپرورش حرف میزند. درهرصورت این یک جبهه مهم از مبارزه علیه رژیم و دمودستگاه مذهب و سرکوب و سیاستهای تروریستی حکومت و اختلاسها و بالاکشیدنهای مقامات و آیتاللهها است و هر چه بیشتر تقویت شود، جبهه مردم را سیاسیتر، متحدتر و قدرتمندتر میکند.
انترناسیونال: بند آخر قرار، تشکلها و نهادهای مردمی را فرامیخواند تا در شکلدهی به این گفتمان گام بردارند. انتظاری که از نهادها و تشکلهای موجود دارید چیست؟
اصغر کریمی: تشکلها و نهادهای مردمی و همینطور فعالین زن، زندگی، آزادی نقش مهمی در تودهای کردن گفتمانها و مطالبات حقطلبانه مردم داشتهاند و در این زمینه نیز میتوانند نقش ویژهای ایفا کنند. در مرداد امسال ده تشکل کارگری در بیانیهای اعلام کردند «سیاست جنگافروزی انتخاب ما مردم نیست. خواست ما پایاندادن به جنگافروزیهاست. موشکهای بالستیک و غنیسازی هستهای انتخاب ما نیست، غنیسازی زندگی حق مسلم ماست». این بیانیه از پایاندادن به برنامههای موشکی و غنیسازی هستهای صحبت کرده است. اما میتوان صریح و روشن اعلام کرد که هزینههای این پروژهها و همینطور میلیاردها دلاری که صرف نهادهای مذهبی در داخل و خارج کشور یا صرف سرکوب و کنترل مردم میشود باید تماماً قطع شود و صرف درمان و تحصیل رایگان و یا صرف یارانه برای پایین آوردن قیمت کالاهای اساسی زندگی مردم شود. تودههای وسیع و میلیونی مردم، طیف وسیع فعالین زن، زندگی، آزادی، هزاران نویسنده و وکیل و هنرمند و غیره همین خواستها را دارند و بنابراین این زمینه هست که طومارهایی چندهزار نفره حول این مطالبات سازمان داده شود. نقش چهرههای شناخته شده برای بسیج مردم مهم است. در جریان اخراج وحشیانه افغانستانیها از ایران بیانیهای با امضای ۱۳۰۰ نفر از هنرمندان و استادان دانشگاه و غیره علیه سیاستهای غیرانسانی رژیم منتشر شد. فعالین چنین بیانیههایی این توان و موقعیت را دارند که بیانیههایی با امضاهای بسیار بیشتر را هم حول این خواستها تهیه کنند. این اقدامات با استقبال تودههای وسیع مردم پاسخ میگیرد. درهرصورت این فعالین و نهادها هستند که باید جلو بیفتند و این مطالبات را در بیانیهها، در تجمعات بازنشستگان و کارگران مطرح کنند تا تودهای شود.
به نقل از نشریه انترناسیونال ۱۱۵۳
