حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
جنگ آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی در حالیکه با بستن تنگه هرمز توسط جمهوری اسلامی، و تهدید به نابودی کل تمدن در ایران توسط ترامپ، به نقطه بسیار خطرناکی رسیده بود، با قبول بازکردن تنگه هرمز توسط جمهوری اسلامی و باز شدن باب مذاکرات، با یک آتش بس دو هفته ای متوقف گردید. اکنون هر دو سوی این جنگ خود را برنده اعلام کرده اند. ترامپ بخاطر تحمیل آتشبس و بازکردن تنگه هرمز به جمهوری اسلامی خود را پیروز میداند و جمهوری اسلامی بخاطر اینکه هنوز سرنگون نشده است.
آتش بس در شرایطی رخ داد که جمهوری اسلامی توانسته بود موضوع جنگ را به باز و بسته بودن تنگه هرمز تنزل دهد. از سوی دیگر ترامپ پذیرفت که طرح پیشنهادی جمهوری اسلامی مبنای مذاکرات باشد. بیشک جمهوری اسلامی حول این فاکتورها، و مهمتر از همه صرف بر سر پاماندن بعد از ۳۹ روز جنگ با بزرگترین قدرت نظامی جهان، به رجزخوانی علیه مردم دست خواهد زد. ولی واقعیت این است که بازنده نظامی و سیاسی این جنگ جمهوری اسلامی است. رژیم رهبر و سران و سرداران خود را از دست داده، نیروی سرکوب و مراکز نظامیاش بشدت ضربه خورده، کشاکش داخلی جناحهای حکومتی تشدید شده و بحران بین المللی و منطقه ای جمهوری اسلامی به سطح بالاتر و حادتری وارد شده است. در چنین شرایطی جنگ مردم با جمهوری اسلامی که با کشتار دیماه خونین بسیار حاد شده بود، وارد فاز جدیدی شده است.
یک نکته که لازم به تاکید است این است که تا زمانی که جمهوری اسلامی بر سر کار است جنگ و شرایط جنگی پایان نخواهد یافت. تجربه این را نشان داده است و بويژه بعد از جنگ دوازده روزه فضای نظامی و جنگی شدت و گسترش بیشتری یافته واین اوضاع قابل بازگشت نیست. با این جنگ اوضاع منطقه وارد فاز تازه ای از بحران و کشاکشهای بالقوه شده است. حکومت اسلامی اکنون نه فقط با آمریکا و اسرائیل بلکه با دولتهای منطقه نیز که با آن جنگی نداشتهاند در حالت جنگی بسر میبرد واین دولتها متوجه شدهاند که با وجود این حکومت به هیپچوجه امنیت و آسایش نخواهند داشت. حتی فضای اقتصادی و توریستی که در مناطقی مثل امارات و قطر و کویت به درجات مختلف امن و مناسب به نظر میرسید و سرمایهگذاران و کارگران زیادی از کشورهای مختلف برای کسب در آمد به این مناطق سفر میکردند، اکنون شکننده و غیرقابل اتکا شده است. این وضعیت از جمله باعث میشود که این دولتها نیز برای خلاص شدن از شر جمهوری اسلامی از طریق جنگ به آمریکا و اسرائیل و روشهای دیگر فشار بیشتری بیاورند و تلاش کنند آمادگیهای دفاعی خود را در برابر جمهوری اسلامی تقویت کنند. بحران ایجاد شده و یا تشدید شده میان جمهوری اسلامی و دولتهای منطقه، خود یکی از نقاط گرهی در ایجاد بحران نظامی و جنگی در منطقه خواهد بود.
یک نکته دیگر که بسیار مهم و قابل توجه است این است که اگر این جنگ متوقف شود، این بسیار محتمل است که جمهوری اسلامی به دلیل از دست دادن سران و سیاستگزاران و چهرههای شاخص خود، خیلی زود دچار انشقاق و کشاکشهای درونی حادی شود و فضای اجتماعی برای پیشروی جنبش سرنگونی و ضربه زدن به آن از جانب مردم بیش از پیش مهیا گردد.
تا آنجا که به مردم ایران مربوط میشود مردم باعث و بانی این جنگ و مصائب آنرا بیکم و کاست جمهوری اسلامی و سیاستهای تروریستی آن میدانند. مردم نه گروههای نیابتی تروریست میخواهند نه سیاستهای موشکی و هستهای این حکومت را. توقف این جنگ اگر ادامه یابد، به معنای فرصتی برای شروع مجدد اعتراضات و تظاهرات و کارزارهای مختلف، و در واقع جنگ مردم علیه حکومتی است که طی جنگ با دولتهای آمریکا و اسرائیل ضربات مهلکی خورده و بسیار ضعیفتر و ضربه پذیرتر شده است.
حکومت در مقابله با دشمن اصلی خود اینترنت را به بهانه جنگ خاموش کرد و مردم را در زندان اطلاعاتی خود نگهداشت. اعدامها را گسترش داد، دستگیریها و محکومیتها را یک روز هم تعطیل نکرد و مقاماتش جنایتکارانهترین تهدیدهایشان را علیه مردم معترض ادامه دادند. رژیم در میانه جنگش با آمریکا و اسرائیل، بر اعدامها شدت داده و طی ۳ هفته ۱۴ نفر از معترضین را به اتهامات مختلف اعدام کرده است. چند هزار نفر نیز طی همین مدت دستگیر شدند و شمار زیادی از معترضین در خطر محکومیتهای سنگین و حتی اعدام قرار دارند.
این واقعیات نشان میدهد که جنگ مردم با جمهوری اسلامی در دل جنگ میان دولتها همچنان ادامه داشته است و بعد از آتشبس میرود که ابعاد و دامنه گستردهتری پیدا کند. جنگ مردم علیه جمهوری اسلامی، همانطور که تشکلهای کارگری بعد از ختم جنگ ١٢ روزه اعلام کردند، آتشبس ندارد.
حکومت میداند آنکه قرار است سرنگونش کند نه ترامپ و نتانیاهو بلکه همین مردمند. مردمی که اتحادشان را نگهداشتهاند، حتی با کشتار فجیع دیماه و دستگیریهای دهها هزار نفره نیز مرعوب نشدند و بلافاصله در صدها مراسم و دهها دانشگاه اعتراضات باشکوه خود را شروع کردند. مردمی که عامل همه مصائب خود را، عامل جنگ و فقر و بیحقوقی را، همین حکومت منفور اسلامی میدانند. مردمی که آتشبسی با دشمن خود ندارند و جنگشان را تا سرانجام پیروزی ادامه خواهند داد. باید برای سازمان یافتن و گسترش مبارزه در چنین شرایطی آماده شد.
حزب کمونیست کارگری ایران
۱۹ فروردین ۱۴۰۵، ۸ آوریل ۲۰۲۶
