حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
یک سوال از حسن صالحی
انترناسیونال: اخیراً با ابتکار دبیرخانه اقدام جهانی آوریل، بیش از ۸۰ نهاد، تشکل، رسانه، سازمان و حزب سیاسی با انتشار بیانیه‌ای، روز ۱۴ نوامبر ۲۰۲۶ را به‌عنوان روز اقدام جهانی در حمایت و همبستگی با مردم بلوچستان اعلام کردند. به نظر شما حکمت و اهمیت این بیانیه و تعیین یک روز اقدام جهانی در حمایت از مردم بلوچستان چیست؟
حسن صالحی: اهمیت این اقدام، پیش از هر چیز، در اعلام همبستگی بخش‌های مختلف مردم با یکدیگر است؛ همبستگی در برابر یک دشمن مشترک، یعنی جمهوری اسلامی، و در اعتراض به هر شکل از ظلم، تبعیض و ستم. این اقدام تلاشی برای پیوند زدن مبارزات مردم، فراتر از مرزهای جغرافیایی و تفاوت‌های اتنیکی، در مسیر دادخواهی و مقابله با جنایاتی است که جمهوری اسلامی علیه مردم بلوچستان مرتکب می‌شود.
همه ما می‌دانیم که مردم بلوچستان دهه‌هاست با محرومیت‌های گسترده و تبعیضی سیستماتیک زندگی می‌کنند. بخش بزرگی از مردم حتی به آب آشامیدنی سالم دسترسی ندارند. وضعیت اقتصادی و معیشتی در این منطقه چنان وخیم است که بسیاری از مردم برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی ناچار به سوخت‌بری می‌شوند؛ کاری پرخطر که در موارد متعدد، به بهای جان آنان و با شلیک مأموران سپاه و نیروهای حکومتی تمام شده است. شمار زیادی از کودکان از امکان تحصیل محروم‌اند و دسترسی مردم به امکانات درمانی و بهداشتی محدود است. حتی با شهروندانی روبه‌رو هستیم که شناسنامه ندارند و اساساً موجودیتشان از سوی حکومت به رسمیت شناخته نمی‌شود؛ انسان‌هایی که از ابتدایی‌ترین حقوق و امکانات زندگی محروم مانده‌اند.
بخشی از مردم سرپناه مناسبی ندارند و ناچارند در کپر زندگی کنند؛ اما همین محرومیت و فقر تحمیل‌شده را حکومت به حساب “فرهنگ” مردم بلوچستان می‌گذارد! این یکی از چهره‌های آشکار تبعیض و تحقیر سیستماتیک است.
سرکوب و اعدام، زبان جمهوری اسلامی در برخورد با مردم بلوچستان است. اعدام‌ها تحت عنوان مبارزه با مواد مخدر، ابعادی گسترده و هولناک دارد. هر جا مردم برای اعتراض به ظلم، تبعیض و تعدی نیروهای سرکوبگر به میدان آمده‌اند، با خشونت و کشتار حکومتی مواجه شده‌اند؛ نمونه بارز آن جمعه خونین زاهدان است که در آن مردم معترض به گلوله بسته شدند و دهها نفر کشته و زخمی شدند.
در واقع، بسیاری از مصائب و فجایعی که جمهوری اسلامی در دیگر نقاط ایران بر مردم تحمیل کرده، در بلوچستان به دلیل تبعیض سیستماتیک و نگاه امنیتی حکومت، در ابعادی به‌مراتب شدیدتر و عریان‌تر وجود دارد. مردم این منطقه صرفاً به دلیل بلوچ بودن، هر روز با توهین، تحقیر و تبعیض روبه‌رو هستند. امکان تحصیل به زبان مادری از آنان سلب شده است. بلوچ بودن برای حکومت به عاملی برای مشکوک و خطرناک قلمداد کردن افراد تبدیل شده و بهانه‌ای برای اعمال خشونت، ضرب‌وشتم و شلیک مستقیم به مردم است. جمهوری اسلامی عملاً بلوچستان را به منطقه‌ای امنیتی تبدیل کرده و با چسباندن برچسب‌هایی نظیر «ضدانقلاب»، «تجزیه‌طلب» و «خطرناک» به مردم این منطقه، سرکوب آنان را توجیه می‌کند.
بنابراین، هدف این فراخوان آن است که صدای اعتراض به این همه ظلم و ستم، صدای درد و رنج مردم بلوچستان باشد و این پیام را به گوش همه برساند که هیچ‌یک از این مظالم، تبعیض‌ها و اقدامات سرکوبگرانه در یک جامعه انسانی و برابر جایی ندارد. ما می‌خواهیم اعلام کنیم که مردم بلوچستان به جای چوبه دار و گلوله‌های مرگبار، حق زندگی شایسته، رفاه، آزادی و امنیت می‌خواهند. آنان کار و معیشت می‌خواهند، فقرزدایی می‌خواهند، مدرسه و درمانگاه می‌خواهند، امنیت شغلی و برخورداری از همه امکانات زندگی را حق خود می‌دانند. نمی‌خواهند به خاطر تبارشان مورد تحقیر و تبعیض قرار بگیرند یا همواره هدف خشونت و سرکوب حکومتی باشند.
سال‌هاست که حکومتهای ستمگر در ایران با مردم بلوچستان چنین رفتاری داشته است. هر بار که این مردم برای دستیابی به حقوق انسانی و مطالبات برحق خود به میدان آمده‌اند، پاسخ حکومت اعزام نیروهای سرکوبگر و نظامی و تشدید فضای امنیتی بوده است. این چرخه باید متوقف شود.
اهمیت اقدام جهانی ۱۴ نوامبر دقیقاً در ایستادن در برابر همین سیاست است. ما در برابر نیروهایی که می‌کوشند میان مردم تفرقه بیندازند و به هر مطالبه‌ای با سرکوب پاسخ دهند، دست دوستی و برادری و خواهری به سوی یکدیگر دراز می‌کنیم. پیام ما روشن است: پاسخ به محرومیت، تبعیض و مشکلات مردم بلوچستان، نه سرکوب بیشتر، نه تحقیر و نه لشکرکشی نظامی، بلکه به‌رسمیت شناختن حقوق برابر، تأمین امکانات زندگی و فراهم کردن شرایطی است که مردم بتوانند آزادانه و با اتکا به نیروی خود سرنوشتشان را تعیین کنند.
ما می‌خواهیم همبستگی و اتحاد را در برابر تفرقه و تبعیض قرار دهیم. درد مردم بلوچستان، درد همه ماست و مبارزه برای پایان دادن به ستمی که بر آنان می‌رود، بخشی از مبارزه همگانی برای آزادی، برابری و رهایی از جمهوری اسلامی است. در عین حال، ما خواهان آن هستیم که آمران و عاملان جنایت و سرکوب مردم بلوچستان، به‌ویژه عاملین کشتار خونین زاهدان، شناسایی شوند و در برابر یک دادگاه عادلانه به پای میز محاکمه کشانده شوند. جمهوری اسلامی همواره سعی کرده است از پاسخ‌گویی در برابر جنایات مصون بماند. دادخواهی و محاکمه عاملان این جنایات، بخشی جدایی‌ناپذیر از مبارزه برای پایان دادن به سرکوب و برقراری عدالت است.
مردم بلوچستان در جریان انقلاب «زن، زندگی، آزادی» با برگزاری جمعه‌های اعتراضی، نقشی مهم و برجسته در این خیزش ایفا کردند. آنان نه‌تنها خود پیشگامان مبارزه بودند، بلکه با ایستادگی و تداوم اعتراضاتشان، به یکی از نمادهای همبستگی و پیوند مبارزاتی در این جنبش تبدیل شدند. حتی زمانی که خیزش زن، زندگی، آزادی در بسیاری از نقاط ایران فروکش کرده بود، مردم مبارز بلوچستان همچنان به اعتراض و مبارزه ادامه دادند و خیابان را ترک نکردند.
این مردم شایسته حمایت، پشتیبانی و همبستگی همه ما هستند. مبارزه آنان برای رهایی از ستم و تبعیض، مبارزه همه ماست. سرنوشت ما به یکدیگر گره خورده است و در مبارزه علیه جمهوری اسلامی باید پشتیبان و تکیه‌گاه یکدیگر باشیم. ما با اتحاد و همبستگی، در برابر سیاست تفرقه‌افکنانه و سرکوبگرانه حکومت می‌ایستیم و نیرویی مشترک برای سرنگونی جمهوری اسلامی و ساختن جامعه‌ای آزاد، برابر و انسانی فراهم می‌کنیم.
چهارده نوامبر باید روزی باشد که صدای مردم بلوچستان، صدای همبستگی و اعتراض همه انسان‌های آزادی‌خواه در همه جا طنین انداز شود.
