حکومت اسلامی در حال مذاکره با آمریکاست اما همزمان هر روز جوانان معترض را تحت عنوان جاسوس اسرائیل و اتهاماتی نخ نما از این دست به چوبه اعدام میسپارد. این حکومت با دههها سیاست جنگافروزانه، ماجراجویی های نظامی، صدور تروریسم و دشمنی با جهان، اوضاع را به مسیری کشاند که نتیجهاش چیزی جز جنگ، ویرانی و فقر نبوده است. حکومتی که بقای خود را در بحرانسازی و ایجاد تنش میبیند، عملاً شرایطی را به وجود آورد که به دولتهای ترامپ و نتانیاهو بهانه و توجیهات زیادی داد که دست به حمله نظامی بزنند. سیاست نابودی و به دریا ریختن اسرائیل و مرگ بر آمریکا و تروریسم اسلامی و سرمایه گذاریهای عظیم روی غنی سازی هسته ای و موشکی امثال اینها، از سالها پیش روشن بود که به تخاصم و تقابل نظامی منجر خواهد شد و منجر شد. این جنگ، پیش از هر چیز محصول سیاستهای خود جمهوری اسلامی است؛ سیاستهایی که مردم ایران نه فقط هیچ نقشی در انتخاب آن نداشته اند بلکه با جان و زندگی خود هزینه های آنرا پرداخته اند. بیان این حقیقت به معنای حقانیت سیاستهای جنگ طلبانه دولتهای آمریکا و اسرائیل نیست. بلکه انگشت گذاشتن روی زمینه های واقعی و عملی آن است.
در جریان جنگ ۱۲ روزه و جنگ ۳۹ روزه، حکومت اسلامی ضربات سنگینی متحمل شد. کشته شدن خامنهای، یک ضربه مهم و تاریخی به حکومتی بود که خامنه ای در آن حرف اول و آخر را میزد. علاوه بر آن نابودی فرماندهان سپاه و بخشی از مهرههای اصلی دستگاه سرکوب و جنگ، نشان داد که اسرائیل از درون حکومت اطلاعات زیادی دارد. این ضربات شکاف و بحران درونی حکومت را عمیقتر کرد. مردم عمیقا از نابودی این جنایتکاران که دستشان به خون دهها هزار نفر از عزیزان مردم آغشته بود، خوشحال شدند و جشن گرفتند.جمهوری اسلامی که خود را در موقعیتی شکننده میدید، به اعدامها و دستگیریها و جنایاتش در حق مردم شدت داد و تلاش کرده و میکند که شکستهای سیاسی و نظامیاش را با تشدید سرکوب داخلی جبران کند.
حکومت بیش از هر زمان دیگری از مردم و از خیزش دوباره جنبش سرنگونی وحشت دارد. تجربه خیزشهای پی در پی سالهای اخیر، بویژه انقلاب «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱تاکید کرد و نشان داد که مردم از این حکومت عمیقا منزجر و متنفرند. نشان داد که جامعه ایران مطلقابا این حکومت سر آشتی ندارد و خواهان خلاص شدن از شر این نیروی خبیث و جنایتکار است. نشان داد که کوچکترین جرقهای میتواند دوباره میلیونها نفر را به خیابانها بکشاند. از این روست که حکومت مردم را دشمن اصلی خود می داند و انتقام شکستهایش را نه از دشمنان خارجی، بلکه از مردم معترض و آزادیخواه ایران میگیرد.
تنها در ماههای اخیر نزدیک به ۳۰ نفر از معترضین و مخالفان حکومت اعدام شدند. هر مورد از اعدام جوانان معترض بذر خشم و انقلاب را عمیق تر در سراسر جامعه میکارد. هزاران نفر از زندانیان سیاسی نیز در زندانها تحت شدیدترین فشارها، شکنجهها و پروندهسازیهای امنیتی قرار دارند. حکومت میخواهد با ایجاد فضای وحشت، جامعه را مرعوب کند و مانع شکلگیری اعتراضات گسترده شود. اما تجربه نشان داده است که اعدام و سرکوب، نهتنها بحران حکومت را حل نمیکند، بلکه خشم و نفرت عمومی را عمیقتر میکند و به فضای همبستگی سراسری علیه حکومت بیشتر دامن میزند.
در این میان، پرونده جوانان اکباتان به یکی از نمادهای بارز این سرکوب تبدیل شده است. چهار نفر از این جوانان با احکام اعدام روبهرو شدهاند؛ احکامی که با هدف انتقامگیری سیاسی و ایجاد رعب صادر شدهاند. افکار عمومی در داخل و خارج کشور نسبت به این پرونده،خشم و اعتراض گستردهای نشان داده و خواهان لغو فوری این احکام است. کارزارهای متعددی در دفاع از جوانان اکباتان به جریان افتاده است. خشم عمومی نسبت به قضات و جلادان حکومت فوران کرده است.
جمهوری اسلامی امروز در بنبست کامل سیاسی، اقتصادی و اجتماعی قرار دارد. کل سیستم موجود با حکومت اسلامی به بن بست رسیده است و صدای کارفرمایان و سرمایه داران خودی شان هم در آمده است. جامعهای که با فقر، بیکاری، فساد، گرانی و سرکوب روبهروست، دیگر جایی برای این حکومت نمیبیند. فاصله میان مردم و حکومت به نقطهای رسیده که ترمیمناپذیر است. حکومت با اعدام، زندان و خشونت میخواهد بقای خود را چند صباحی طولانیتر کند، اما واقعیت این است که عمر این نظام به سر آمده است.
حکومتی که موجودیتش بر پایه سرکوب و کشتار بنا شده، اقتصادش در حال فروپاشی است، ایدئولوژیش قدرت بسیج ندارد، چهره های اصلیش سر به نیست شده اند و اعتماد درونیش نیز از هم پاشیده است، آیندهای در جامعه ندارد. مردم ایران بارها نشان دادهاند که خواهان آزادی، برابری و زندگی انسانیاند و دیر یا زود این خواست خود را با به جریان انداختن مبارزه در اشکال متنوع و با انقلابی کوبنده، به کرسی خواهند نشاند. جمهوری جنایتکار اسلامی باید سرنگون شود و ما مردم با انقلاب انسانی خود این حکومت را از جامعه جارو خواهیم کرد و به زباله دان خواهیم انداخت.
حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران