حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
رضا پهلوی که چند روز پیش برای دریافت جایزه آزادی بنیاد فردریش نأومان به فرانکفورت آلمان رفته بود، بعد از دریافت این جایزه پشت تریبون رفت و سخنرانی کوتاهی کرد. او در این سخنرانی طبق معمول به تکرار حرف‌های بی‌اساس و پر‌تناقضی پرداخت که موضوعیت چندانی برای موشکافی ندارند. او همیشه و در هر زمان و به هر مناسبتی از این افاضات بر زبان آورده و برای جذب طرفدار توهم‌آفرینی کرده است. اما اینبار فراتر از دروغگویی‌های همیشگی‌اش تلاش کرد یک چهره متفاوت از خود نشان دهد.
رضا پهلوی در این مراسم یکباره نه تنها طبق معمول از جنگ و حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به زعم خودش به عنوان حملات بشردوستانه برای رهایی مردم از جمهوری اسلامی دفاع نکرد، بلکه رنگ مخالفت بر چهره زد و یک سابقه دروغین برای خود ساخت. طرفدار جنگ و التماس کننده تا دیروز از ترامپ و نتانیاهو برای ریختن بمب بر سر مردم در کنار هدف قرار دادن سران و مکان‌های سیاسی و نظامی حکومت، یکباره زبان عوض کرد و گفت: “من همواره به جای جنگ و مماشات از راه سومی دفاع کرده‌ام که بر اعمال حداکثر فشار بر جمهوری اسلامی و همزمان حمایت حداکثری از مردم ایران استوار است”!
این یک چرخش سیاسی نیست. رضا پهلوی به قول خودش تاکتیک عوض کرده و هرگاه دوباره شرایط یکی دو ساله گذشته یا شبیه آن تکرار شود، او هم تاکتیکش را به حالت قبل باز خواهد گرداند و باز هم خواهان حمله نظامی خواهد شد تا شاید وی را به هر قیمت و هزینه‌ای برای سلطه و کنترل زندگی مردم به تاج و تخت برسانند. این یک رنگ عوض کردن و فرصت‌طلبی بی‌شرمانه است.
اگر رضا پهلوی تا همین چندی پیش طرفدار حمله نظامی بود و اتفاقا توصیه می‌کرد که باید خیلی سنگین‌تر و وسیع‌تر به زیرساخت‌های اقتصادی و انرژی حمله شود تا به اصطلاح رژیم را از نظر توان اقتصادی ضعیف‌تر کنند، علتش این بود که ترامپ و نتانیاهو هنوز از موقعیت‌های برتری در هیئت‌های حاکمه آمریکا و اسرائیل برخوردار بودند و رضا پهلوی همچنان امیدوار بود بتواند لطف آن‌ها را متوجه خود کند. او تا قبل از شکست‌های انتخاباتی نتانیاهو و ترامپ قدرت مردم برای سرنگونی جمهوری اسلامی را به حساب نمی آورد و مدعی بود که رژیم فقط با دخالت نظامی سرنگون می‌شود که آن هم در گرو ایفای نقش بلامنازع خود در ترغیب ترامپ و نتانیاهو است. البته در کنار این ادعاها بعد از آتش‌بس جنگ ۳۹ روزه ناچار بود برای جلوگیری از شدت بی‌اعتباری‌اش در فضای سیاسی داخل (اعتباری که با اتکاء به توهم‌آفرینی‌هایش در میان بخشی از جامعه کسب کرده بود) گاهی به لفاظی و زیگزاگ کلامی متوسل شود.
بعد از جنگ ۳۹ روزه خیلی سریع سیل انتقادات و سؤلات همان بخشی که تحت تأثیر توهم‌آفرینی‌های رضا پهلوی و طرفدارانش امیدوار شده بودند به آزادی خواهند رسید، به راه افتاد و کل جریانشان را زیر فشار گذاشت. آتش‌بس، پوچ بودن همه وعده‌ها و ادعاهای رضا پهلوی و جریانش را آشکار کرد و باعث ریزش در صفوفشان و بی‌اعتباری شدیدشان در داخل شد و از آن مقطع به بعد بود که علی‌رغم ادامه اصل سیاست نادیده گرفتن قدرت و عاملیت مردم برای سرنگون کردن جمهوری اسلامی، گاهی زیر فشار افکار عمومی و توجیه ناکامی تبلیغات متوهمانه جنگی‌شان، در ضرورت نقش مردم به موازات حملات نظامی حرف‌هایی می‌زدند.
بحران سیاسی رضا پهلوی و جریانش از آن زمان روزبه‌روز در داخل عمیق‌تر شد و امروز با تغییراتی که در تقسیم‌بندی قدرت در ساختار حاکمیتی آمریکا و اسرائیل در ارتباط با جنگ با جمهوری اسلامی پیش آمده و ممکن است اوضاع را طوری رقم بزند که به کلی به ضرر سلطنت‌طلبان تمام شود، تقریبا به اوج رسیده است. طبعا رضا پهلوی و مشاوران ارشدش باید فکر و چاره‌ای برای حل بحران سیاسی و مشروعیتی خود بکنند. دیگر نمی‌توانند با ادامه لفاظی‌های تاکنونی در حاشیه خود دام توهم‌شان را همچنان بگسترانند. کسی دیگر از ایشان نمی‌پذیرد که کشتار و خانه‌خرابی‌های مردم و نابودی زیرساخت‌های ضروری برای ادامه حیاط جامعه، تلفات جنگ است و از این مزخرفات نوع جمهوری اسلامی تحویل بدهند.
در نتیجه باید متناسب با موقعیت تضعیف‌شده و بی‌اعتباری روزافزون‌شان، تاکتیک تبلیغاتی و عوام‌فریبی‌شان را عوض کنند و فعلا کمی خود را با دوران قبل از تضعیف شدن موقعیت ترامپ و نتانیاهو متفاوت نشان دهند. “رهبر انقلاب ملی” مجبور است مانند خمینی جام زهر سر بکشد و دروغی اینچنین شرم‌آور بگوید تا شاید مورد نقد و رویگردانی خانواده‌هایی که عزیزان شان قربانی جنگی شده‌اند که او آن را دخالت بشردوستانه برای رهایی مردم می‌نامید، قرار نگیرد. اما این نوع تلاش‌ها بیهوده و عبث هستند و نمی‌توانند حقایق را آن هم در عصر دیجیتال و اینترنت که همه حقایق و وقایع ریز و درشت را ثبت می‌کنند، پنهان یا انکار کنند.
او همچنان نفسش به نفس ترامپ و نتانیاهو وصل است و این واقعیت را نمی‌تواند از انظار پنهان کند. طرفدارانش در سیرک‌های خیابانی‌شان همچنان با پرچم‌های آمریکا و اسرائیل پرچم‌چراخی می‌کنند و خودش بلافاصله بعد از شرکت در مراسم جایزه بنیاد نأومان راهی لهستان برای دریافت جایزه “سلیمان” از دست رئیس انجمن یهودیان اروپا می‌شود. هنوز کسی از پشت پرده این سفر و دیدارها چیزی نمی‌داند و باید منتظر بود تا مانند سفرش به اسرائیل که خودش از تلاش‌هایش برای ترغیب نتانیاهو به حمله نظامی پرده برداشت، از تلاش‌های ضد انسانی پشت این دعوت مذهبی هم پرده بردارد.
هیچ‌یک از این رنگ عوض کردن‌ها و زیگزاگ رفتن‌ها نمی‌توانند برای رضا پهلوی و طرفدارانش ضربات سیاسی‌ای که طی مدت چند ماه پیش بعد از آتش‌بس جنگ ۳۹ روزه چه در داخل و چه در خارج متحمل شده‌اند، را جبران کنند و اتفاقا با هر زیگزاگ و داستان سرهم کردنی بی‌اعتبارتر و بی‌آبروتر می‌شوند.
