حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
روز جمعه ۳۰ اکتبر (۸ آبان)، کارگران و کارکنان بنادر در ۱۱۳ بندر از ۲۲ کشور جهان، در اقدامی هماهنگ و بین‌المللی، در اعتراض به جنگ و ارسال تسلیحات به مناطق جنگی دست به اعتصاب و اعتراض زدند. این حرکت در چارچوب فراخوانی برای یک اقدام اعتراضی ۴۸ ساعته سازمان‌یافته بود.
اما اعتراضات به همین ۴۸ ساعت محدود نماند و در ادامه، در چندین کشور دور تازه‌ای از اعتصابات و اقدامات اعتراضی آغاز شد. از اول نوامبر، در بنادر شمال آلمان، از جمله هامبورگ، برمن و برمرهافن، دور جدید اعتصابات هشداردهنده ۴۸ ساعته شروع شد. همچنین کارگران بنادر ناپل و جنوا در ایتالیا از ادامه اعتصاب خود خبر دادند و کارگران بنادر لوآور، مارسی و دانکرک در فرانسه اعلام کردند که در پنجم نوامبر به اعتصاب سراسری در این کشور خواهند پیوست.
فراخوان اعتصاب ۳۰ اکتبر از سوی فدراسیون جهانی اتحادیه‌های کارگری (WFTU) صادر شد و بیش از ۲۵ اتحادیه کارگری در جهان در آن مشارکت کردند. اتحادیه‌هایی از ایتالیا، فرانسه، یونان، منطقه باسک اسپانیا، ترکیه و مراکش از جمله نیروهای پیشرو در این حرکت بودند.
در ایران نیز شعارهای خیابانی “دشمن ما همین‌جاست، دروغ می‌گین آمریکاست” و “جنگ‌افروزی کافیه، سفره ما خالیه”؛ “نه جنگ می‌خوایم، نه کشتار، رفاه می‌خوایم ماندگار” که از سوی بخش‌های مختلف بازنشستگان و مردم معترض سر داده می‌شود، صدای رسای مخالفت با جنگ و جنگ‌افروزی و مطالبه رفاه و زندگی است. این اعتراض در شرایطی بیان می‌شود که جمهوری اسلامی، به‌عنوان حکومت حاکم بر ایران، خود یک نیروی اصلی جنگ‌افروزی و گسترش ناامنی و تنش در منطقه است. مردم ایران هم‌زمان با تحمل فشارهای سنگین اقتصادی و معیشتی، با سیاست‌های جنگ‌طلبانه حکومت نیز مخالفت می‌کنند.
در ارتباط با همین فراخوان ۳۰ اکتبر نیز چهار تشکل سندیکای شرکت واحد، کمیته پیگیری برای ایجاد تشکل‌های کارگری، کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری، کارگران بازنشسته خوزستان و گروه اتحاد بازنشستگان، طی بیانیه‌ای با عنوان «رفاه اجتماعی به جای جنگ»، حمایت و پشتیبانی خود را از این اقدام جهانی کارگران بنادر اعلام کردند. در بخشی از این بیانیه آمده است:
“بودجه عمومی باید صرف آموزش، بهداشت، مسکن، محیط زیست، بهبود شرایط زندگی کارگران و جوانان و اقشار زحمتکش و رفاه اجتماعی شود، نه مسابقه تسلیحاتی، عظمت‌طلبی و ستم، سرکوب و استثمار فزاینده طبقه کارگر و دیگر زحمتکشان جامعه.”
من نیز ضمن هم‌صدایی با این چهار تشکل و با فریاد اعتراضی بازنشستگانی که با شعار “از فرانسه تا ایران، رفاه می‌خوایم ماندگار” یک همبستگی جهانی علیه توحش سرمایه داری حاکم را فریاد میزند، بر ضرورت حمایت همه نهادها و تشکل‌های کارگری و اجتماعی از این فراخوان و جهانی شدن صدای این اعتراض تأکید دارم.
فراخوان اعتصاب ۳۰ اکتبر، با طرح شش خواست فوری، صدایی علیه جنگ و جنگ‌افروزی و سیاست‌های ریاضت اقتصادی در جهان سرمایه‌داری امروز بود. شعار محوری و بین‌المللی این حرکت، «کارگران بندر برای جنگ کار نمی‌کنند»، پیامی روشن به دولت‌ها و نیروهای جنگ‌طلب و در عین حال فراخوانی به کارگران جهان برای به میدان آمدن و مقابله عملی با جنگ، توحش و بردگی بود.
از جمله خواست‌های کلیدی این فراخوان، پایان دادن به جنگ‌ها و خشونت علیه مردم فلسطین و به رسمیت شناختن کشور مستقل فلسطین، مخالفت با استفاده از بنادر برای انتقال سلاح، مهمات و تجهیزات نظامی به مناطق جنگی و مقابله با نظامی‌سازی زیرساخت‌های بندری و برنامه‌های تسلیحاتی دولت‌ها بود. این خواست‌ها اعتراضی صریح به سیاست‌های دولت‌های درگیر در جنگ و جنایت، از جمله جریان‌های راست اسلامی و فاشیسم اسرائیلی است.
اعتصاب کارگران بنادر در بیش از صد بندر جهان، گامی عملی از سوی یکی از بخش‌های کلیدی حمل‌ونقل جهانی بود؛ بخشی که با اتکا به قدرت اعتصاب خود به میدان آمد و در برابر ماشین جنگی و انتقال تسلیحات ایستاد. این حرکت نشان داد که کارگران، با متوقف کردن چرخ‌های حمل‌ونقل و لجستیک نظامی، از قدرتی واقعی برای مقابله با جنگ برخوردارند. قدرتی که اگر به دیگر بخش‌های طبقه کارگر در سطح جهان گسترش یابد، می‌تواند چرخ جنگ و جنگ‌افروزی را فلج کند و دست دولت‌ها و نیروهای جنگ‌طلب را از ادامه این جنایات کوتاه سازد.
این فراخوان همچنین بخشی از یک مبارزه گسترده‌تر جهانی علیه سرمایه‌داری بحران‌زده و تحمیل سیاست‌های ریاضت اقتصادی بر زندگی مردم است. اعتراضات گسترده‌ای که از فرانسه شعله کشید و دامنه آن به کشورهای دیگر گسترش یافت، بازتاب همین نارضایتی عمیق اجتماعی است. این اعتراضات در ایران نیز با شعار «از فرانسه تا ایران، رفاه می‌خوایم ماندگار» انعکاس پیدا کرد. وقتی بازنشسته در ایران شعار «از فرانسه تا ایران، مردم کف خیابان» را سر می‌دهد، نه فقط همبستگی خود را با مردم فرانسه اعلام می‌کند، بلکه مبارزه خود را در پیوند با مبارزات مردم در دیگر کشورها می‌بیند.
افزایش واقعی دستمزدها، تضمین اشتغال پایدار، کاهش ساعات کار، بهبود شرایط بازنشستگی و مخالفت با استفاده از هوش مصنوعی و اتوماسیون برای حذف شغل‌ها و تضعیف حقوق کارگران، از دیگر خواست‌های مشخص مطرح‌شده در فراخوان ۳۰ اکتبر بود. این مطالبات در امتداد همان مبارزه جهانی برای زندگی بهتر، امنیت شغلی و رفاه اجتماعی قرار دارند.
خواست‌ها مشترک‌اند، دردها مشترک‌اند و بحران‌ها از مرزهای کشورها فراتر رفته‌اند. جهان امروز بیش از هر زمان به همبستگی و اتحاد بین‌المللی کارگران نیاز دارد. اعتصاب کارگران بنادر نشان داد که این همبستگی می‌تواند از سطح اعلام حمایت و شعار فراتر برود و به نیرویی عملی برای متوقف کردن جنگ و دفاع از زندگی و معیشت مردم تبدیل شود.
