حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
سپاه پاسداران سپاه در بیانیهای گفته است:”در صورت وقوع اعتراض خیابانی ضربهای محکمتر از ۱۸ دی خواهیم زد. هرگونه تحرک مخل امنیت مصداق همکاری مستقیم با دشمن تلقی شده و با مشت محکم سازمان اطلاعات سپاه مواجه خواهد شد!”. رادان نیز گفته بود که مردم معترض همان خواهیم کرد که با دشمن. برخی دیگر از فرماندهان حکومت نیز این روزها تهدیدهای مشابهی کردهاند.
حکومتی که به آینده خود ذرهای خوشبین باشد، ذرهای احساس قدرت و ثبات داشته باشد، اینچنین با مردم حرف نمیزند. این مشخصه حکومتی است که آیندهای برای خود نمیبیند. نشانه حکومتی است که به آخر خط رسیده است.
سپاه و مقامات در این تردیدی ندارند که اگر هم از جنگ جان سالم به درببرند از دست مردم جان سالم به در نخواهند برد. گرچه هر بار مردم خیزش کردهاند قربانی زیادی دادهاند و چندین برابر آن زندانی شدهاند ولی خیزش و اعتراض و مبارزه در ابعاد گستردهتری ادامه یافته است.
جنگ در شرایطی آغاز شد که کشتار فجیع دیماه که این جانیان به آن افتخار میکنند کل جامعه و مردم انساندوست جهان را در خشم و نفرت و انزجار از حکومت منفور اسلامی فروبرده بود. این جنایت و دیگر جنایات حکومت نه فقط فراموش نخواهد شد، بلکه مردم، زن و مرد و پیر و جوان مصممند این حکومت را به زیر بکشند. فقط چند هفته پس از این کشتار بار دیگر موجی از اعتراض در دانشگاهها و در مراسم جانباختگان به راه افتاد و شعار مرگ بر خامنهای و مرگ بر جمهوری اسلامی طنینانداز شد. این مبارزات نه تنها ادامه خواهد یافت بلکه ابعاد وسیعتری به خود خواهد گرفت.
رژیم می داند که اگر تسلیم شود به چنان موقعیتی خواهد افتاد که بقایش توسط همین مردمی که اینچنین قتل عام شدهاند زیر سوال خواهد رفت. در دیماه مردم معترض در خیابان و زندان و بیمارستان توسط جلادان حکومت قربانی شدند و جنگ جاری را نیز به درست از چشم جمهوری اسلامی میبینند. رژیم حتی در زیر بمبارانهایی که رهبرش را کشت و دستگاه نظامیاش را به درجه زیادی در هم شکست فراموش نمیکند که دشمن اصلیاش در داخل است و هر روز علیه آنها رجزخوانی میکند. اما مردم هم سالهاست اعلام کردهاند که دشمنشان همینجا در همین خانه است.
مخاطب دیگر تهدیدهای سپاه منتقدین درون حکومتاند. رژیم میداند که با مرگ خامنهای دعواهای دار و دستههای حکومتی تشدید خواهد شد و زمینه برای هجوم مردم بیشتر باز میشود. تلاش میکند تا با این تهدیدها هر گونه مخالفت در بالا را نیز خفه کند اما حکومتی که در اوج بحرانها دست و پا میزند و جنگ نیز بحرانهایش را ده بار شدیدترکرده است، قادر به خفه کردن منتقدین درون حکومتی نیز نخواهد شد.
رژیم بیش از هر زمان به تهدید نیاز دارد تا چهره در هم شکسته خود را سرخ نگهدارد. و بدین طریق هم به خیال خودش مردم را مرعوب کند و هم نیروهایش احساس وحشت نکنند. این تهدیدها نشانه درهمشکستگی و وحشت از پایان جنگ است. وحشت از مردمی که هیچ چیز برای از دست دادن ندارند و حتی در دل این جنگ نیز هر جا که توانستهاند علیه حضور نیروی نظامی در محل زندگی خود اعتراض کردهاند. اعتراضاتی که با تداوم جنگ گسترش خواهد یافت.
حزب کمونیست کارگری ایران
۲۲ اسفند ۱۴۰۴، ۱۳ مارس ۲۰۲۶
