حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
روز ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶ صد و چهل و چهارمین هفته سه‌شنبه‌هاینه به اعدام‌ها در ایران در ۶۶ زندان توسط زندانیان برگزار شد. حرکتی تحسین‌برانگیز که صدای اعتراض زندانیان اسیر در بند هیولای جنایتکار اسلامی را به گوش جهانیان رسانیده است. این زندانیان خواهان لغو تمامی احکام اعدام هستند.
امسال در روز ۱۰ اکتبر روز جهانی نه به اعدام صدای ” نه به اعدام هیچ‌‌کس و به هیچ بهانه‌ای” شعاری بود که متاثر از این حرکت اعتراضی و سمبلیک زندانیان توسط مخالفین احکام اعدام در سراسر جهان طنین‌انداز شد. به مناسبت این روز به طور بی‌سابقه‌ای۱۰۶ نهاد و تشکل و حزب سیاسی ایرانی بیانه مشترکی را بر علیه اعدام‌ها در ایران امضا نمودند که باید گفت این حرکت نیز تحت تاثیر این جنبش و در راستای اعلام حمایت از اعتراضات زندانیان از داخل زندان‌ها اتفاق افتاده است. به مفهوم دیگر باید اذعان نمود و تاکید کرد که این دوره از اعتراضات بر علیه احکام شنیع، ضد انسانی و قتل سیستماتیک و حکومتی اعدام با الهام گرفتن از خیزش انقلابی زن زندگی آزادی گام‌های بلند امروزی را توانسته است به جلو برداشته و پیش بیاید. از آن دوره صدای خشم و ناله مادر محسن شکاری را بایدیادآور شد که چگونه در طی خبر اعدام فرزندش در کوچه‌های تهران پیچیده و اما انعکاس آن تا دورترین کوچه و خیابان‌های جهان ادامه یافت. هنوز صدا و شهامت مجیدرضا رهنورد که مرگ و چوبه اعدام را در برابر دوربین‌های حکومت اعدامی، با ادبیاتی کوبنده به سخره گرفت در خاطره‌ها زنده است. نامه‌ها و صدای استمداد‌طلبی جوانان خانه اصفهان را که در ابعاد میلیونی خوانده و شنیده شد را نمی‌توان فراموش کرد. تلاش‌ها و توضیحات در ویدئوهای مادر محمد قبادلو را که برای نجات تک فرزندش منتشر می‌شد هیچ‌گاه نمی‌توان از یادها برد. تلاش‌های سراسریفعالین و مخالفین جمهوری اسلامی برای نجات بچه‌های اکباتان تا دیگر جوانان شجاع و معترض محکوم به اعدام (۹۶ تا ۱۴۰۴)، امروز همچنان ادامه دارد.
دیوار نویسی‌های این دوره با شعارهایی چون “اذان صبح شما طناب دار بر گردن عزیزان ماست”، “برای آن که بی دار شویم باید که بیدار شویم”، “حکومت اعدامی نابود باید گردد”،… ساخت و پخش آهنگ و موزیک‌های هنرمندان بر علیه اعدام و غیره گویای میزان آگاهی و شدت انزجار عمومی مردم ایران بر علیه احکام و قتل عمد دولتی است. در همین دوره و با گسترده‌تر شدن اعتراضات بر علیه این جنایت حکومتی بود که خانواده‌های محکومین به اعدام به دلیل جرایم اجتماعی و غیر سیاسی نیز به پا خاسته و با تجمع شجاعانه خود در برابر زندان‌ها خواستار برچیده شدن چوبه‌های دار و نجات جان عزیزانشان شدند. حرکتی بی‌سابقه که پیش‌تر از آن دیده نشده بود، و یا اگر موجود بوده این‌چنین مورد استقبال و حمایت افکار عمومی واقع نشده بود.
حاصل این اعتراضات و تلاش‌ها و اعلام حمایت‌های گسترده عملا منجر به شروع اعتصاب‌ها در داخل زندان‌ها و سراسری شدن سه‌شنبه‌های اعتراضی گشت. در خارج نیز به طور خودجوش و هم‌زمان کارزار جهانی علیه اعدام‌ها در ایران شروع به کار نمود که خود گویای عمق هم‌فکری و شدت نیاز و حمایت جامعه ایرانی در داخل و خارج کشور است. این حرکت تا به امروز، تحولی در ارتباطات جهانی و اطلاع‌رسانی ایجاد کرده و به تبع آن، اعتراضات گسترده‌ای را در سطح خیابان‌ها، سازمان‌های بین‌المللی و در میان مقامات دولتی رقم زده که همچنان تداوم دارد.
علت هراس جمهوری اسلامی از این اعتراضات و اقدام به جنایات بیشتر و ادامه صدور و اجرای احکام اعدام وسعت گرفتن همین اعتراضات است. اما نمی‌توان و نباید اجازه داد که این جانیان ضد انسانیت و حق حیات همچنان امکان ادامه این روند و نابودی زندگی‌ها را داشته باشند. باید از همه صداها و همه امکانات و هر نوع ابتکار عملی چه در داخل و چه در خارج از کشور جهت توقف فوری جنایات سران جمهوری اسلامی استقبال کرد. اعلام حمایت خانم جینا رومرو و دیگر افراد از سازمان ملل و یا نمایندگان پارلمان اروپا و سایر نمایندگان کشورهای اروپایی از سه‌شنبه‌هاینه به اعدام در هفته‌های اخیر از جمله این ابتکارات است که باید از آن‌ها وسیعا استقبال نمود. می‌توان و باید به سراغ سایر نمایندگان پارلمان‌ها، شخصیت‌ها، سازمان‌ها و تشکلات مدافع حقوق بشر، اتحادیه‌های کارگری و دانشجویی و مدافعان حقوق کودکان و زنان رفته و خواستار اعلام حمایت ایشان شد. همان‌گونه که زمانی در دفاع از زندانیان سیاسی فعالین و چهره‌های سیاسی جهت دریافت کفالت سیاسی به سراغ نمایندگان پارلمان‌ها در گوشه و کنار دنیا می‌رفتند. این نوع حرکت‌ها و اعتراضات می‌توانند فشارها از سوی افکار عمومی بین‌المللی را علیه جمهوری اسلامیبسیار بیشتر کنند.
در داخل کشور نیز به‌جا بوده و می‌توان با گسترش شعارنویسی‌ها و یا شعارهای شبانه هم‌زمان با سه‌شنبه‌های اعتراضی زندانیان و یا تجمع و اعلام حمایت از خانواده‌های محکومین به اعدام دامنه اعتراضات را گسترش داد.
جمهوری اسلامی با طناب دار آمده است اما می‌توان و باید کاری کرد تا بدون آن نابود بشود، که کل جامعه ایران برای همیشه از شر آن خلاص شود.
