قطعنامه درباره: نقش مخرب جریان سلطنت‌طلب در جنبش سرنگونی

مصوب پلنوم ٦١ کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری

١- اپوزیسیون سلطنت‌طلب که در کل تاریخ ۴۷ ساله گذشته به‌جز مخالفت با انقلاب به‌عنوان هرج‌ومرج، همدلی با سران سپاه و بخش‌هایی از حکومت، و احتراز از سرنگونی‌طلبی حتی در لفظ، فعالیت سیاسی مؤثری نداشت، با شروع انقلاب زن، زندگی، آزادی، و به‌ویژه در خیزش ۱۴۰۴ یکباره در شکل برانداز دوآتشه ظاهر شد. اما این اساساً قالب و چارچوبی برای مقابله با آزادی‌خواهی و با دیگر نیروهای اپوزیسیون بود. این جریان با اقداماتی نظیر مخالفت صریح با ارزش‌ها و شعارهای مترقی و پیشرو انقلاب زن، زندگی، آزادی، تهدید احزاب اپوزیسیون کرد به حمله نظامی، هتاکی‌های لمپنیستی و سکسیستی و حتی تعرض فیزیکی علیه چهره‌های شناخته‌شده‌ای نظیر توماج صالحی، نرگس محمدی، ترانه علیدوستی، سپیده قلیان و بسیاری دیگر از فعالین سیاسی ضدحکومت در داخل و خارج کشور، سفیدشویی از ساواک و شکنجه‌گران دوران سلطنت و نظایر آن، فضای فعالیت اپوزیسیون جمهوری اسلامی را مسموم و لجن‌مال کرد.

۲- عملکرد میدانی جریان سلطنت‌طلب به نوعی بوده است که تشخیص بین مزدوران حکومتی و طرفداران دوآتشه رضا پهلوی در خیابان‌های خارج و داخل کشور و در مدیای اجتماعی دیگر قابل تشخیص نیست. این دو نیرو عملاً در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند و یکدیگر را در مقابل مردم و علیه احزاب و چهره‌های آزادی‌خواه تقویت می‌کنند.

۳- رضا پهلوی با القای این تصویر که گویا آمریکا پشت سر اوست و قادر است جمهوری اسلامی را براندازد، تصویرسازی‌ای که اساساً به کمک تلویزیون ایران اینترنشنال صورت گرفت، توانست در میان بخشی از مردم این توهم را ایجاد کند که می‌تواند نیروی گذار از جمهوری اسلامی باشد. بخش‌هایی از مردم معترض که عمدتاً در خارج کشور به حمایت از رضا پهلوی به خیابان‌ها آمدند، اساساً نه به‌خاطر بازگشت به سلطنت و یا آلترناتیو اثباتی او برای نظام آینده و با دفترچه اضطرار که حکومت نظامی در دوره گذار را وعده می‌داد، بلکه به‌خاطر توهم به توانایی سلطنت‌طلبان در ساقط کردن رژیم بود.

٤- امروز رضا پهلوی و جریان سلطنت‌طلب، در عمل به بازیچه پروژه امنیتی رژیم علیه مردم به‌پاخاسته و علیه تلاش و تحرک انقلاب مردم برای پایان دادن به عمر نظام اسلامی تبدیل شده‌اند و به دلیل همین سیاست‌ها و عملکردشان نه‌تنها در جامعه به‌سرعت منزوی می‌شوند، بلکه حتی در صفوف خودشان هم انشقاق‌ها و ریزش‌ها شروع شده است.

حزب کمونیست کارگری، جریان ارتجاعی سلطنت‌طلب به رهبری رضا پهلوی را مانعی در مقابل جنبش انقلابی مردم، یک نیروی مخرب و سدی در مقابل سرنگونی جمهوری اسلامی می‌داند و از همین رو افشا، خنثی و منزوی کردن این جریان و آگاهگری در میان فعالین و مردم متوهم به آن را برای تحقق آرمان‌های انسانی انقلاب زن، زندگی، آزادی ضروری می‌داند. در مقابل این جریان عقب‌مانده و ضدآزادی، باید فضای آزادی‌خواهی، برابری‌طلبی، مدرن و سکولار و پیشرو را در خیابان‌ها و اعتراضات، و در مدیای اجتماعی بیش از پیش تقویت کرد.

نشست وسیع کمیته مرکزی حزب کمونیست کارگری ایران

٧ تیرماه ۱۴۰۵– ۲۸ ژوئن ۲۰۲۶