حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
نامه سرگشاده ۲۰ نفر از دانشگاهیان و فعالین و چهره های سرشناس چپ به زندانیان سیاسی در ایران که در روز ۲۰ اوت در روزنامه گاردین منتشر شد، و به فاصله یک روز امضاهای آن به ۲۶ نفر رسید، با انتقاد برخی از چهره ها و فعالینی که در همین نامه از آنان بعنوان “ضد امپریالیستهای توخالی” نام برده شده است مواجه شده است. برخی از آکادمیستهای اسلامی در دانشگاههای غربی نیز جزء این منتقدین هستند.
اساس انتقاد اینست که نامه سرگشاده با تمثیل دو تیغه قیچی بین هجوم خارجی و سرکوب داخلی هم ارزی کاذبی ایجاد کرده است. معتقدند موقعیت جمهوری اسلامی و جنگ را نمیتوان مستقل از جنایات آمریکا و اسرائیل در نوار غزه و سوریه و لبنان، که به نظر آنان وزن سنگین تری از سرکوبگری داخلی جمهوری اسلامی دارد، بررسی کرد.
من کاملا موافقم که هجوم دولتهای آمریکا و اسرائیل به ایران با سرکوبگری جمهوری اسلامی هم ارز نیست. جمهوری اسلامی از بدو بقدرت رسیدنش دست کم صد هزار نفر را اعدام و ترور کرده است. از اعدامهای دهه شصت – که نهادهای معتبر جهانی تعداد قربانیان آنرا بین ۱۵ تا ۲۰ هزار تخمین میزنند – تا قتلهای زنجیره ای و ترور مخالفان در ایران و در دیگر کشورها؛ و از شلیک به هواپیمای مسافری و کشتن تمام ۱۷۶ نفر سرنشین آن تا به گلوله بستن مردم در خیزشهای ۸۸ و ۹۶ و ۹۸ و ۱۴۰۱؛ و از اعدام مخفی در زندانها تا قتل عام دیماه که به اعتراف سران رژیم در عرض ۴۸ ساعت ۳۰۰۰ نفر در خیابانها به رگبار بسته شدند؛ کل تلفات جنگهای اخیر معادل و هم ارز هیچیک از این موارد نیست.
البته جنایت جنایت است و چه جنگی باشد چه حکومتی و با هر کمیتی باید از جانب همه نیروهای مترقی و انسان دوست قاطعانه محکوم شود، اما کشتار مستمر مردم بوسیله دولت ” خودی”، آنهم در ابعادی هزاران نفره، از جنس قتلهای دیکتاتوریهای فاشیستی از مردم کشورهای خود است و نه از نظر کمی و نه از نظر قضائی و انسانی اساسا قابل مقایسه با جنایات جنگی نیست.
جنایت جنگی و لطمات مالی و جانی جنگ به مردم باید قاطعانه محکوم شود اما نباید اجازه داد کشتار مستمر جمهوری اسلامی از مردم ایران تحت الشعاع جنایات جنگی به امری حاشیه ای تبدیل گردد.
این کشتار مستمر در شکل اعدامهای گسترده همچنان ادامه دارد. آمار دقیقی از قربانیان اعدامها و کشتارهای خیابانی بخاطر پنهانکاری و عددسازی های رژیم در دست نیست ولی تخمین نهادهای معتبر حقوق بشری اینست که از سال ۵۷ تا امروز بین ۶۰ تا ۶۵ هزار نفر در ایران اعدام شده اند.
اینها بخشی از پرونده سیاه حکومتی است که میخواهد با مظلوم نمائی خود را قربانی جنگی جلوه بدهد که در واقع حاصل سیاستهای جنگ افروزانه خود اوست. آیا روشن نیست که اگر جمهوری اسلامی از سیاستهای غربستیزانه خود، که از یک موضع تماما ارتجاعی و قرون وسطائی علیه دستاوردهای تمدن غربی صورت میگیرد، دست میکشید جنگی هم رخ نمیداد؟ اگر جنگ و تنش جنگی ادامه دارد به این خاطرست که جمهوری اسلامی به آمریکا و اسرائیل ستیزی احتیاج دارد تا سیاستهای سرکوبگرانه خود در ایران و سلطه جوئی هایش در منطقه را توجیه و دنبال کند. تا هم جهنمی که در ایران برپا کرده است را پاسداری کند و هم از طریق نیروهای نیابتی اش این جهنم را به نوار غزه و لبنان و سوریه و عراق و یمن و غیره صادر کند.
دوستان منتقد نامه سرگشاده جنایات هولناک اسرائیل و آمریکا در نوار غزه و سوریه و لبنان را بما یادآوری میکنند. روشن است که همه نیروهای چپ و مترقی باید قاطعانه علیه این جنایات بایستند. کسی نسلکشی مردم غزه را فرموش نکرده است، آنچه نباید فراموش شود نسل کشی جمهوری اسلامی در سوریه است. جمهوری اسلامی در حمایت همه جانبه ( نظامی و مالی و سیاسی) از رژیم بشار اسد در سوریه حمام خون براه انداخت که حاصل آن بیش از ۶۵۰ هزار کشته و ۱۴ میلیون آواره بود. نمونه دیگر نقش فعال جمهوری اسلامی و نیروی حشد العشبی دست سازش در سرکوب خونین خیزش ۲۰۲۱-۲۰۱۹ مردم عراق است. جنبش مترقی ای که یکی از خواستهایش کوتاه کردن دست جمهوری اسلامی و نیروهای وابسته اش از دولت و جامعه عراق بود.
دوستان محور مقاومتی ما به درست علیه سلطه گری های اسرائیل و آمریکا در منطقه می ایستند اما سلطه گری اسلام سیاسی را که به همان اندازه، اگر نه بیشتر، ارتجاعی و ضد انسانی است نادیده میگیرند و یا آنرا بر ضد آمریکائیگری جمهوری اسلامی و نیابتی هایش می بخشند.
اساس اعتراض نیروهای “ضد امپریالیست” ما به نامه سرگشاده آنجلا دیویس و یارانش همین هم جهتی با جمهوری اسلامی در ایران است. این نیروها عملا مانعی بر سر راه مبارزات بی وقفه مردم ایران برای بزیر کشیدن جمهور اسلامی بشمار میروند و باید مورد نقد نیروهای انقلابی قرار بگیرند.
نیروهای چپ، مترقی و ضد امپریالیست واقعی در ایران و در جهان وظیفه دارند قاطعانه از اقدام پیشرو امضا کنندگان نامه سرگشاده به زندانیان سیاسی حمایت کنند. این حمایت و اعلام همبستگی با زندانیان سیاسی و علیه اعدام در ایران میتواند و باید هر چه گسترده تر بشود. این بخصوص بعهده نیروهای چپ و آزادیخواه در ایران است که با تمام قوا به حمایت از این حرکت برخیزند و اجازه ندهند امر و هدف اصلی این حرکت یعنی آزادی فوری زندانی سیاسی و لغو مجازات اعدام در ایران در اثر انتقادات کلیشه ای و مخالفت خوانیهای نیروهای ضد امپریالیست تو خالی لوث و به حاشیه رانده بشود.
۲۸ اوت ۲۰۲۶
