حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
با دو هفته اعتراض و اعتصاب در زندان قزلحصار علیه اعدام و اعدام بچههای أصفهان و تجمع اعتراضی مردم در میدان علیخانی این شهر، فضای اعتراضی تازهای علیه اعدام در ایران شکل گرفته و طیفهای متنوع و گستردهتری از خبرنگاران و هنرمندان و وکلا تا تشکلهای مردمی و بازنشستگان با حضور پررنگ در شبکههای اجتماعی و بیانیه و شعار و غیره علیه اعدامها عکسالعمل نشان دادهاند.
به دار کشیدن بیرحمانه بچههای اصفهان و تصویر روشنتری که مردم از محکومین به اعدام در قزلحصار، در واقع از این قربانیان نظام مشاهده کردند، خشم و نفرت عمیقی را علیه جانیان و قاتلان اسلامی دامن زده است. بطوری که حتی بخشهایی از اصولگراها و اصلاحطلبان حکومتی را هم به دنبال خود کشانده و دادستانی تهران برای جلوگیری از این فضای ضد اعدام برای افرادی که به اعدام محکومان اعتراضات دی ۱۴۰۴ اعتراض کرده یا از آنان حمایت کردهاند، پرونده قضایی تشکیل داده است. قوه قضاییه رژیم نیز این افراد را «حامیان مستقیم و غیرمستقیم کودتاگران» معرفی کرده و رسانهای رژیم لجنپراکنی هر روزهای را علیه معترضان دیماه و مخالفان اعدام آنها شروع کرده است.
نادره رضایی، معاون سابق وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بدنبال اعدام بچههای أصفهان در صفحهشخصیاش عکسی از طناب دار کشید و نوشت «اعدام، کاشتن بذر کینه». این استوری چنان با استقبال مواجه شد که بلافاصله صفحه او را از دسترس خارج کردند. مجری تلویزیون حکومتی همشهری هم گفت این روزها استوری در مورد اعدام زیاد است و علیه او و این استوری فضاسازی کرد و صدا و سیما بدنبال این وقایع بخشی از برنامههای خود را به مقابله با اعدام و مخالفین اعدام اختصاص داده تا این فضا را عقب براند. علیرغم لحن تند برخی از آنها که در صداوسیما گفتند برای بچههای أصفهان اعدام کم بود!، موضع آنها در مقابل موجی که علیه اعدام جریان دارد کاملا تدافعی است بطوری که یکی از مجریان تلویزیون همشهری گفت «اعدام یک انسان کار خوبی نیست و شعار و هشتگ نه به اعدام خیلی خوب است» اما … و رئیس کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس اعلام کرد که اعدامهای مربوط به مواد مخدر راهگشا نبوده و هشت بند مربوط به اعدام باید با رویکرد کاهش اعدام بازنگری شود.
راه نجات محکومین به اعدام گسترش همین فضا است. در مدیای اجتماعی باید بر سرشان ریخت. در مقابل زندانها و مراکز حکومتی باید تجمع کرد. در تجمعات باید علیه اعدامها فریاد زد. جنبش دادخواهی و مراسمهای بزرگداشت جانباختگان را باید هر چه بیشتر تقویت کرد. در خارج باید آکسیونهای بیشتری برگزار کرد و فعالیت لابیایستی را وسعت داد. بالاییها چیزی نمانده شکم هم را پاره کنند. اختلافات چنان تند شده که آنها را حتی در مقابل جنگ و آتشبس فلج کرده است. بنظر میرسد اعتراضات آنها را به درجهای در ادامه اعدامها دست به عصا کرده است. تداوم اعتراضات آنها را بیشتر به جان هم میاندازد و در چنین فضایی اعتراض علیه اعدام فشار بیشتری به قاتلان حاکم وارد میسازد. این تنها راه نجات جوانان محکوم به اعدام در أصفهان و در سراسر کشور است.
