حکومتی درمانده و تقلاهایی بی‌ثمر

در هفته‌های‌ اخیر، وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی با احضار بستگان و اعضای خانواده چند تن از کادرهای شناخته‌شده حزب کمونیست کارگری ایران در خارج، کوشیده است این پیام را به رفقای ما منتقل کند که فعالیت‌های آنان را به‌طور مستمر زیر نظر دارد و می‌تواند از طریق آزار و ارعاب خانواده‌ها بر آنان فشار وارد کند. این نه اقتدار، بلکه نشانه ضعف و درماندگی رژیمی است که در سراشیبی سقوط قرار گرفته است.

این تقلاها از سوی رژیمی صورت می‌گیرد که بیش از هر زمان دیگری درمانده، مستأصل و دچار بحران است. حکومتی که با مرگ خامنه ای هیچگونه انسجامی ندارد؛ شکاف‌ها و کشمکش‌های درون حاکمیت هر روز عمیق‌تر می‌شود و جناح‌های مختلف آن آشکارا به جان یکدیگر افتاده‌اند و هر یک ساز خود را می‌زنند. حکومتی که حتی بر رسانه رسمی خود نیز تسلط کامل ندارد، رژیمی که این دست به آن دستش میگویدغلط نکن، به عبث فکر می‌کند با احضار خانواده های فعالین سیاسی و مخالفان میتواند قدرت نمایی کند؟! این نمایش قدرت بی‌اندازه پوشالی و توخالی است.

با اینحال پاسخ ما به جمهوری اسلامی کوبنده و محکم است. نه تهدید، نه احضار و نه فشار بر خانواده‌ها ونه هیچ اقدام مذبوحانه دیگری، هیچ‌یک قادر نخواهد بود عزم حزب کمونیست کارگری ایران و مبارزان راه آزادی، برابری و رهایی را متزلزل کند. این اقدامات تنها بر انزوای سیاسی جمهوری اسلامی خواهد افزود و اراده مبارزه برای پایان دادن به این حکومت سرکوبگر را استوارتر خواهد کرد.

عوامل رژیم در وزارت اطلاعات و دیگر نهادهای سرکوبگر جمهوری اسلامی بهتر است به جای ادامه این تقلاهای بی‌ثمر و تلاش‌های مذبوحانه، به فکر آینده خود باشند و پیش از آنکه دیر شود، صفوف این حکومت را ترک کنند.

کسانی که امروز در خدمت دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی هستند، باید بدانند که مسئولیت اقدامات خود را نمی‌توانند از سر باز کنند و فردا باید در مقابل دادگاههای عادلانه جوابگوباشند!

حزب کمونیست کارگری ایران

۹ مرداد ۱۴۰۵- ۳۱ ژوپیه ۲۰۲۶