تارا فرهنگیان نباید تنها بماند!

تارا فرهنگیان، دانشجوی ۲۱ ساله اهل قروه و از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، به یک سال حبس تعزیری، ۳۱ ضربه شلاق، دو سال تبعید به زابل و پرداخت ۱۲۰ میلیون تومان جریمه نقدی محکوم شده است.
این احکام ادامه همان سیاستی است که جمهوری اسلامی با آن می‌کوشد ارعاب و پرونده‌سازی، زندگی فعالین اجتماعی، دانشجویان، معلمان، کارگران و معترضان را تحت فشار قرار دهد. اتهامات و احکام تکراری، بخشی از همین سیاست است.

اما در برابر این سیاست، صرفاً محکوم‌کردن احکام کافی نیست. مسئله این است که چگونه می‌توان همبستگی را به یک اقدام مؤثر و قابل تداوم تبدیل کرد.

آزادی تارا فرهنگیان در درجه اول به یک همبستگی اجتماعی در قروه نیاز دارد؛ همبستگی‌ای که بتواند خانواده، نزدیکان، فعالین اجتماعی، وکلا و مردم معترض را حول یک مطالبه روشن، یعنی آزادی بدون قید و شرط تارا، به هم نزدیک کند.. فعالین و مردم قروه، با شناخت شرایط و امکانات خود، بهتر از هر کس می‌دانند چه اقدامی می‌تواند مؤثرتر باشد. آنچه اهمیت دارد، ابتکار، هماهنگی و تداوم این اقدامات است.

مسئله امروز این است که چگونه می‌توان در قروه یک اقدام جمعی، مؤثر و قابل تداوم برای آزادی تارا و لغو این محکومیت‌های ظالمانه شکل داد.

باید این تجربه‌های موفق را شناخت، از آنها آموخت و برای دفاع از دیگر زندانیان و معترضان گسترش داد.

همبستگی، اگر سازمان‌یافته و پیگیر باشد، موثر است و نماینده قدرت مردم است،

جمهوری اسلامی می‌خواهد هر پرونده را به یک مسئله فردی تبدیل کند و هر معترض را تنها در برابر دستگاه سرکوب قرار دهد. نقطه مقابل این سیاست، تنها نگذاشتن افراد و تبدیل دفاع از یک نفر به یک مسئله اجتماعی است.
تارا فرهنگیان نباید تنها بماند.

کمیته کردستان حزب کمونیست کارگری ایران از همه فعالین اجتماعی و آزادی‌خواه می‌خواهد با ابتکار و تشخیص خود، برای شکل‌دادن به یک همبستگی مؤثر در قروه تلاش کنند.

از یک اقدام مؤثر شروع کنیم؛ آن را به تجربه‌ای جمعی تبدیل کنیم و تجربه‌های موفق همبستگی را گسترش دهیم.

کمیته کردستان حزب کمونیست کارگری ایران
۲۲ مرداد ۱۴۰۵