حزب کمونیست کارگری ایران وب سایت رسمی حزب کمونیست کارگری ایران
حواشی مراسم جنازه چرخانی خامنه ای از خود قضیه مهمتر بود. بعد از ۴ ماه بالاخره نمایش رسوای جنازه چرخانی را کلید زدند اما حتی در دل همین مراسم تهوع آور نتوانستند اختلافات و کشمکشی که دامن حکومتشان را گرفته است پنهان کنند. سایت حکومتی رویداد ۲۴ در تحلیل نسبتا مفصلی از “غیبت معنادار” مجتبی خامنه ای و دیگر اعضای زنده مانده بیت رهبری و حتی عدم دعوت از رئیس جمهورهای سابق ( خاتمی و احمدی نژاد و روحانی) در مراسم مصلی تهران نالیده است، به بررسی علل عدم شرکت مقامات سایر دولتها و “دیپلماسی کمفروغ و پیام سرد شرکای راهبردی” ، “جای خالی اهل سنت و زنان” و غیره پرداخته است، و در آخر نتیجه گرفته است که “واقعیت آن است که پیوند زدن مشروعیت یک نظام به مناسک چند روزه، بدون ترمیم شکافهای عمیق داخلی و بازتعریف روابط بینالمللی، نمیتواند راهبرد پایداری برای عبور از بحران باشد”.
اما این نمایش نشانه ای نه از عبور از بحران بلکه نمایانگر تداوم و تعمیق آن بود. اساس بحران و “شکافهای عمیق داخلی” حکومت نه مناسبات بین جناحهای حکومتی و یا رابطه شان با غرب و دول منطقه، بلکه رابطه شان با خود مردم در ایران است. مردم ایران مدتها قبل از جنازه چرخانی قاتل عظما او و نظامش را به خاک سپرده بودند. شعار “مرگ بر خامنه ای” که سالها در خیزشهای توده ای علیه جمهوری اسلامی سرداده میشد معنائی بجز بخاک سپردن کل نظام جمهوری اسلامی نداشت. اکنون مقامات باقیمانده حکومت بدنبال حذف رهبرشان تلاش میکنند از حذف کل نظامشان جلوگیری کنند اما هر چه بیشتر تلاش میکنند بیشتر در بحران فرو میروند. “ولی فقیه” جدیدشان حتی اگر زنده و سالم باقی مانده باشد نه ولی است و نه فقیه. نه از نظر شرعی مشروعیتی دارد و نه از نظر سیاسی از اتوریته و نفوذی حتی در میان اصولگرایان حکومتی برخوردار است. و این خلاء اتوریته و بقول خودشان “فصل الخطاب”، اساس بهم ریختگی و کشاکش و شکافهای عمیق میان مقامات باقیمانده حکومت است.
ریشه این بحران هم مثل همیشه توده مردم خشمگین و جان به لب رسیده ای هستند که برای بزیر کشیدن قاتلان حاکم لحظه شماری میکنند. آخرین نمونه های فوران این خشم، همزمان با جنازه چرخانی های حکومت، اظهار شادی شبانه مردم تهران، رقص و شادی مردم در راه شمال با عنوان “هپی ارتحال ۲”، و کامنتها و کلیپهای طنز آمیز و ضد حکومتی مردم در مدیای اجتماعی است. فراخوان دانشجویان دانشگاه شریف با عنوان “به جای دیکتاتور، یاد جانباختگان دیماه را گرامی میداریم!” نیز نمونه دیگری از برخورد و موضع توده مردم به نمایشات حکومتی است. چند روز قبل از آغاز مراسم جنازه چرخانی نیز شاهد تبدیل مراسم عاشورا به مراسم دادخواهی و بزرگداشت جانباختگان کشتار دیماه از جانب مردم خشمگین بودیم.
واقعیت آنست که جنایات جمهوری اسلامی در تمام مدت حاکمیتش و بویژه دریای خونی که در دیماه به جاری کرد برای همیشه رابطه کل جامعه با جنایتکاران حاکم را به جنگ و مقابله ای آشتی ناپذیر و پیگیر بدل کرده است. مردم از هر فرصتی برای ابراز اعتراض و خشم و انزجار خود علیه قاتلین عزیزانشان استفاده میکنند و این روند بی شک گسترده تر و رادیکال تر خواهد شد.
سایت حکومتی رویداد ۲۴ از “خلأها و غیبتهای معنادار” در مراسم جنازه چرخانی می نالد، اما این هنوز از نتایج سحر است، باش تا صبح دولت “خلاء و غیبت” کل نظام منحوس جمهوری اسلامی فرا برسد.
حمید تقوائی
۱۴ تیر ۱۴۰۵ ، ۵ ژوئیه ۲۰۲۶
