آرش دشتی: چگونه روز جهانی کارگر را به مراسمی اجتماعی تبدیل کنیم؟

 

شکل های اعتراضات  کارگران برخاسته از زندگی اجتماعی آنهاست. این طور نیست که اراده گرایانه باشد و مثلاً یک تشکل بخواهد به میل و اراده خود مراسم روز جهانی کارگر را برگزار کند و اگر هم برگزار کرد، حتما و لزوما به اهدافش رسیده است. شکل های برگزاری اجتماعی این روز و یا هر مراسم دیگر، دقیقا از دل شرایط مبارزه بیرون می آید. در سال گذشته، کارگران هپکو و روغن نباتی و چند کارخانه دیگر، در اعتراض به وضعیت دستمزد و معیشت خود اعتصاب و تجمع کردند و حتی در مواقعی هم به خیابان آمدند. ویژگی حرکت های این کارگران این بوده که با خانواده هایشان به خیابان آمدند و یا جلوی استانداری و یا اداره کار و یا مجلس تجمع کردند. و این یکی از راه های اجتماعی شدن اعتراضات و مبارزات کارگری است. حرف این است که در اول ماه مه امسال می توان از همین شیوه استفاده کرد و کارگران همراه همسر و فرزند در مراسمی که برگزار خواهند کرد، شرکت کنند.

این شیوه، به کارگر امکان میدهد که در قامتی اجتماعی و قدرتمند ظاهر شود، امنیت مراسم ها نیز در برابر تعرضات حکومت بالاتر خواهد بود.

باید دید کارگران چگونه می توانند این شکل از حضور را تجربه کنند؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *